ಭೃಂಗ ಸಂಗಮ

ತೇಲಿ ತೇಲಿ ಮುಳುಗಲೇ...?

2011-12-22T17:33:00.000+05:30

ನಿನ್ನ ಸಿಹಿಮೊಗದ ನಗೆಗಡಲಲಿ ತೇಲಿಬಹ

ಹಾಯಿದೋಣಿಯ ನಾವಿಕನಾಗುವ ಬಯಕೆ..

-ಈ ಹುಚ್ಚು ಮನಕೆ!

ದಡ ಸೇರಿದರೂ ಸರಿಯೆ,

ತಳ ಮುಟ್ಟಿದರೂ ಸರಿಯೆ.

ನಿನ್ನ ವದನಾಂಬುಧಿಯೊಳಗೆ

ಭದ್ರವಾಗಿರಬಹುದೆಂಬುದೊಂದಾಸೆಯೆನಗೆ!

ನೆರಳು

2011-12-09T14:08:00.001+05:30

ನೆರಳನೋಡಿಸಲು ದೀಪ ನಂದಿಸಬೇಕು!

ಇದ್ದರಿತ್ತು ನೆರಳು..ಜೊತೆಯಾಗಿ ಒಂಟಿತನಕೆ.

ನಿಟ್ಟುಸಿರ ರಭಸಕೆ ದೀಪದುರಿ ನಲಿಯದಿರೆ

ನೆರಳು ಮಾತನಾಡುವುದೆನಿತು?

ಬೆಳಕಿಗಿಂತ ಕತ್ತಲೆಯೇ ಚೆನ್ನ

ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ನೆರಳು!

ಬೆಳಕು ಹೊಮ್ಮಿದರೆ ತಿಮಿರವದು ತಿಳಿಯದು.

ಒಂದೇ ಒಂದು ದೀಪದ ಬುಡ್ಡಿ..ಇಲ್ಲವೇ..

ಸಣ್ಣದೊಂದು ಕಂದೀಲಾದರೂ ಸಾಕು.

ಹೆಚ್ಚು ಬೆಳಕಿದ್ದರೆ ನೆರಳ ಹುಡುಕುವುದು ತುಸು ಕಷ್ಟ!

ವಸ್ತು

2011-11-15T15:58:00.001+05:30

ದಿನಗಳೆದಂತೆ ಹಳತಾಗುತಿಹ ಸರಕು ನಾನು.
ಮಾಗಿ ಮಾಗಿ ಮಸುಕಾಗುವ ಮುನ್ನ,
ಭೂತ ಭವಿಷ್ಯಗಳ ಸಂತೆಯಲಿ..
ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ತೃಷೆಗೆ ಬಿಕರಿಯಾಗುವ ಮುನ್ನ,
ಬಾ ಒಲವೇ!
ಒಲವ ಹಣ ಸುರಿದು ಕೊಂಡುಬಿಡು ಬಂದೆನ್ನ.

ಮಾರುಕಟ್ಟೆ

2011-11-05T22:51:00.000+05:30

ಸಂತೆಯದು ಕಾಳಸಂತೆ!

ಭಾವನೆಗಳು ಬಿಕರಿಯಾಗುವ ಸಂತೆ.

ಜೀವಗಳನ್ನೇ ಬಡಿದು ಬಲೆಗೆ ಹಾಕುವವ, ಬಿಡುವನೇನು ಭಾವನೆಯ?

ಹೀನನ ಮಡದಿಯ ದೀನ ಭಾವನೆಯದು
ನಗುಮೊಗದಿಂದ, ಸ್ವತಂತ್ರ ತಾನಿನ್ನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಕುಳಿತಿತ್ತು.
ತಿಳಿದಿತ್ತೇನದಕೆ ತಾ ಕುಳಿತ ಜಾಗ - ಅದು ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ಹಸಿವ ನೀಗಿಸಲಿರುವ ತಟ್ಟೆಯೊಳಗೆಂದು?

ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಕೈಗಳು - ಕಾಸು ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದವು
ನಿಮಿಷಗಳ ಹಾಸಿಗೆಯ ಹುಸಿ ಸೊಗವ ಕಾದು!
ಆ ನೀಚ ಕೈಗಳಿಗೆ ಭಾವನೆಗಳ ಅರಿವಿರಲಿಲ್ಲವೇ?
ಆ ಭಾವನೆಯದು, ತನ್ನ ಅಕ್ಕನದೋ ತಂಗಿಯದೋ ಹೆತ್ತಮ್ಮನದೋ ಎಂದು?

ಹಾದರಗಿತ್ತಿಯರೆಂದು ಸಾದರಪಡಿಸುವ ಈ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ - ಅದರ ಗಂಡು ಸಂತಾನಗಳಿಗೆ
ಭಾವನೆಗಳ ಹೊಸಕಿ, ಪಡೆವ ಸುಖದಿಂದ ಪಡೆವೆ ಹೊಸದೇನೆಂಬುದನೆಂದು
ಕಾದು ಕಾದು ಸೊರಗುತಿಹ 'ಸೂಳೆ'ಯರ ಮೇಲೆ
ತೋರಬಾರದೇ ಇಷ್ಟೇ ಇಷ್ಟು ಭಾವುಕತೆ?

ಭವಿಯ ಮನಸಿಗೆ ಭಾವುಕತೆ-ಭಾವನೆಯೆಡೆಗೆ ಒಲವು ಮೂಡುವುದು ಅದೆಂದೋ?!

ಪ್ರೀತಿ ಫಸಲ ಕಟಾವು!

2011-04-28T00:31:00.001+05:30

ಪ್ರೀತಿ ಸೋತ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನ(ನಾನಲ್ಲ) ತೊಳಲಾಟಗಳೇ ಈ ಸಾಲುಗಳಿಗೆ ಇಂಬು ಕೊಟ್ಟವು.. ಕಡೆಯ ಚರಣ ಕೊಂಚ ತೀವ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಕಮ್ಮಿ ಆಗಿರ್ಬಹುದು. ಅತಿಶಯ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟವಾಗ್ಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಏನಾಗಿತ್ತು ಅನ್ನೋದು ಸೂಚ್ಯವಾಗಿದೆ.

ಮನದ ಅಂತರಾಳವದು

ಅದರ ಬಯಲಲಿ ಅವಿತು ಕೂತು

ಆ ಬಯಲ ಸಿರಿಹೊನಲ ಮಾಡಿದಾಕೆ..

ಸವಿಮಾತ ಬೀಜ ಸುರಿದು

ಬಿಸಿಮುತ್ತ ಮಳೆಗರೆದು

ಪ್ರೀತಿಯ ಸಿರಿಮೊಳಕೆಯೊಡೆಸಿದಾಕೆ..

ಸುರಿಸುರಿವ ಆ ಮಳೆಗೆ

ಹಸಿರ್ಹಸಿರು ಮೇಲೇಳೆ

ಬಳುಕಿ ಸೊಗಪಡುವೆ ನಿನ್ನುಸಿರ ತಂಗಾಳಿಗೆ!

ತೆರೆ ಸರಿಯೆ ಸುಡು ಬಿಸಿಲು

ನಡು ರಾತ್ರಿ ಬಿರು ಹಗಲು

ಸವಿಜೇನ ಹೊನಲಹುದು ನಿನ್ಹೆಸರು ನನ ಬಾಳಿಗೆ.

ತೆನೆಹೊತ್ತು ಬೀಗುತಿಹ

ನನ್ನೊಲವ ಪ್ರೀತಿಯಿದು

ಕಂಡಿತದಾವ ರೀತಿ ನಿನ ಕಂಗಳಿಗೆ?

ತುಂಬಿದೊಡಲ ತ್ಯಾಗವಿದು

ಹಸಿಯಿದ್ದೂ ಹುಸಿಯಾಗದು

ಅದೇತಕಾಸೆಯಾಯಿತೊ ಅನ್ಯರನ್ನದಗುಳಿಗೆ?

ಎಂಥಾ ದಿನಗಳವು..

2011-03-09T21:52:00.000+05:30

ಅಮ್ಮ ನಂಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಬೈತಾ ಇರ್ತಾಳೆ.. ನಿನ್ ಗೆಳೆಯರ ಮುಂದೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿರು. ಹರಟೆ ಕೊಚ್ಚಬೇಡ ಅಂತೆಲ್ಲ..ಆದ್ರೆ ಗೆಳೆಯರ ಮುಂದೆ ಅಲ್ದೆ ನಾವು ಯಾರ ಮುಂದೆ ನಮ್ಮ ದಡ್ಡತನ, ಹುಂಬತನ, ಅಸೂಯೆ, ಆಸೆ - ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರದರ್ಶಿಸೋಕೆ ಸಾಧ್ಯ? ಇದನ್ನ 'ಜನರೇಶನ್ ಗ್ಯಾಪ್' ಅನ್ನಬೇಕೋ ಏನೋ ನಂಗೆ ತಿಳಿಯೋದಿಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ಬದ್ಧ ಅಂದ್ರೆ, ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದವರ ಹೊರತಾಗಿ ಯಾರ ಮುಂದೆಯಾದ್ರೂ ನಾವು ನಾವಾಗಿದ್ರೆ, ಅವ್ರು ನಮ್ಮ 'ಗೆಳೆಯರು' ಮಾತ್ರ. ಯಾರೋ ಅಪರಿಚಿತರ ಬಳಿ ನಮ್ಮ ದುಃಖ ಸಂಕಟ, ನೋವು ನಲಿವುಗಳು, ಪರಮಾಪ್ತ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಸಾಧ್ಯವೇ?

ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಕಳೆದ ದಿನಗಳ ನೆನಪುಗಳು ಸದಾ ಹಸಿರು.. ಎಲೆ ಉದುರುತ್ತದೆ ಮತ್ತೆ ಚಿಗುರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಹೊಸತನ್ನು ತಂದು ಕೊಡುವುದೇ ಗೆಳೆತನ.. ಹೊಸತನ್ನು ತರುತ್ತದೋ ಇಲ್ಲವೋ, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮನಃಪಟಲಕ್ಕೆ ಅಂಟಿದ ದುಃಖ ದೂರ ಮಾಡುವ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿ ಗೆಳೆತನಕ್ಕಿದೆ..

ನನ್ನ ಅಭಿಯಂತರ ಪದವಿಯ ೪ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಸವಿಯಬಹುದಾದಷ್ಟು ಗೆಳೆತನದ ಸವಿ ನನಗೆ ಸಿಕ್ತು! ಆಡದ ತರಲೆ ಆಟಗಳಿಲ್ಲ, ಇಂಥದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಹಂಗಿಲ್ಲ. ಆಗಸದ ಕೆಳಗೆ ಸಿಗೋ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ವಾಗ್ಝರಿ ಹರಿಯುತ್ತಲಿರುತ್ತಿತ್ತು!! ಇಂಥಾ ಅಭಿಯಂತರ ಪದವಿಯ ೪ ವರ್ಷಗಳು ಘಕ್ಕನೆ ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿಯಿಂದ ಬಹಳವಾಗಿ ಕಾಡತೊಡಗಿತು..ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಅದನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳೋಣ ಅಂತ ಈ ಪೋಸ್ಟು..

ನಮ್ಮ ಮೇಷ್ಟ್ರೊಬ್ಬರು ನನ್ನನ್ನು ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿಯೊಡನೆ ಓಡಿಸಿದ್ದು..

ನಾನು ದಿನಾ ಬಿಸ್ಕತ್ತು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ನಾಯಿ ನನ್ನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ತರಗತಿಯೊಳಗೆ ಬಂದಿದ್ದು..

ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಕೆಲಸದ ನಡುವೆ ಡಿಪಾರ್ಟಮೆಂಟ್ ಒಳಗೆ ಕೇರಂ ಆಡುತ್ತ ಕೂಗಿದ್ದು..

ಸರ್ವೇ ಮಾಡುವಾಗ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬ "ಲಾಂಗ್ ಜಂಪ್" ಮಾಡಲು ಹೋಗಿ ಸುಮಾರು ೮ ಅಡಿ ಮೇಲಿಂದ ಧಡಾರ್ ಎಂದು ಬಿದ್ದಿದ್ದು..

ಸರ್ವೇ ಮಾಡದೇ ರಿಪೋರ್ಟು ತುಂಬಿದ್ದು..

ರಸಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹುಡುಕುತ್ತ ಹರಟುತ್ತ ಕಾಲ ಕಳೆದಿದ್ದು..

ಒಬ್ಬ ಲೇಡಿ ಟೀಚರು ನನ್ನನ್ನು 'ಕಾರು' ಎಂದು ಸಂಬೋಧಿಸಿದ್ದು..

ಪ್ರತಿ ಸಂಜೆ 'ಯಂಪಾ' ಛೋಟಾ ಟೀ ಹೀರಿದ್ದು..

ವಾರಕ್ಕೆ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಚಿಕನ್ ಬಿರಿಯಾನಿ ತಿಂದಿದ್ದು..

ಕಾಲೇಜಿನ ಗಣಪತಿ ದೇಗುಲಕ್ಕೆ ರೌಂಡು ಹೊಡೆದಿದ್ದು..

ಬೈಕ್ ಓಡಿಸುವುದ ಕಲಿತದ್ದು..

ಹುಡುಗೀರ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ಲಿಗೆ ಅಮೋಘ ೪ ಬಾರಿ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಮೇನ್ ಗೇಟ್ ಮೂಲಕ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದು..

ಬ್ರಾಂಚ್ ಫೆಸ್ಟ್ ಆದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸೀರೆ ಉಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದ ಗೆಳತಿಯರ ನೋಡಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಹುಣ್ಣಾಗುವಂತೆ ನಕ್ಕಿದ್ದು..

ಪ್ರೊಫೆಸರುಗಳೊಡನೆ ಹುಚ್ಚರಂತೆ ಕುಣಿದಿದ್ದು..

ಕಾಲೇಜಿನ ವಾರ್ಷಿಕ ಸಂಚಿಕೆಗೆ ಹೊತ್ತಲ್ಲದ ಹೊತ್ತಲ್ಲೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದು..

ಮುದ್ದಿನ ನಾಯಿ 'ಬಬಲ್ಸ್' ಸತ್ತಾಗ ಬೇಸರವಾಗಿದ್ದು..

'ನಿನ್ ಹೆಂಡ್ತೀನ ನೆನ್ಸ್ಕೊಂಡ್ರೆ ನಂಗೆ ಭಾಳ ದುಃಖ ಆಗುತ್ತೆ ರಘು' ಅಂತ ಒಬ್ಬ ಪ್ರೊಫೆಸರು ಇನ್ನೊಬ್ರಿಗೆ ಚುಡಾಯ್ಸಿದ್ದು..

'ಸಾರ್ ಇವ್ನು ಎಫ್ ಟಿವಿ ನೋಡ್ತಾನೆ ಸಾರ್' ಅಂತ ಅದೇ ಪ್ರೊಫೆಸರು ನಮ್ಮ ತರಗತಿಯ ಮುಖಂಡನಿಗೆ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ

ಕಿರುಚಿದ್ದು..

ಪ್ರತೀ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲೂ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು ಕೇಸರಿಬಾತು ತಿಂದಿದ್ದು..

ಜಿಯಾಲಜಿ ಲ್ಯಾಬ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾತು ಮಾತಿಗೂ 'ಮುಂಡೇವ' ಅಂತ ಬೈಸ್ಕೊಂಡಿದ್ದು..

"ಚಿತ್ರದುರ್ಗ ಈಸ್ ಕಾಲ್ಡ್ ಎ ಸ್ಟೋನ್ ಡಿಸ್ಟ್ರಿಕ್ಟ್" ಅನ್ನೋ ಮಾತಿಗೆ ಸೂರು ಹಾರೋ ಹಾಗೆ ನಕ್ಕಿದ್ದು..

ಪ್ರೊಫೆಸರುಗಳು 'ಅರಮನೆ'ಗೆ ಹೋಗಿ 'ಹೋಮ ಹವನ' ಮಾಡುವಾಗ ಕೆಕ್ಕರಿಸಿ ನೋಡೋದು..

'ಮಾಡವ ನೋಡವ ಕೇಳವ ಹೋಗವ' ಅನ್ನೋ ಎಚ್ ಓ ಡಿಯ ಮಾತುಗಳು..

"ಆಲ್ ಡಾಂಬರ್ ಕಂ ಹಿಯರ್" ಅಂತ ಲ್ಯಾಬ್ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಕೂಗಿದ್ದು..

'ಹುಡಿಕಂಡ್' ಹೋಗಿ ಮಾತಾಡ್ಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟ ಮೇಡಂ..

ಜೆರಾಕ್ಸ ಅಂಗಡಿ ಆಂಟಿ ಅಂಕಲ್ ಜೊತೆ ಹರಟಿದ್ದು..

ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಕ್ಯಾಷಿಯರ್ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿ ಚಿಲ್ರೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ ಅಂತ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡಿದ್ದು..

ನೆನಪು ಮಾಡ್ಕೋತಾ ಇದ್ರೆ ಪುಂಖಾನುಪುಂಖವಾಗಿ ಬರುವಂಥವು...ಒಟ್ಟಾರೆ ನನ್ನ ಜೀವನದ ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ೪ ವರ್ಷದ ಅನುಭವ ಇದು..

ಇವೆಲ್ಲದರ ಮತ್ತು ಗೆಳೆಯರೊಡನೆ ಇರೋ ಬಾರೋ ಜಗ ಎಲ್ಲ ಸುತ್ತಿದ್ದರ ಒಂದು ತುಣುಕು ಇಲ್ಲಿದೆ..

ವ್ಯಾಕರಣದವಾಂತರ

2011-01-09T10:56:00.000+05:30

"ಮೋಟುಗೋಡೆಯಾಚೆ ಇಣುಕಿ" ಬ್ಲಾಗಿನಿಂದ ಈ ನನ್ನ ಬರಹಕ್ಕೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ! :) (ಬರೆಯುವ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ)

** ಇದು ನಾನು ಹೈ ಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನಡೆದದ್ದು. ಆಗ ನಾನು ಇನ್ನೂ "ಪುಟ್ಟ ಹುಡ್ಗ".**

ನಾನು ಓದಿದ್ದು ಮೈಸೂರಿನ ಮರಿಮಲ್ಲಪ್ಪ ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ. ಸ್ಕೂಲಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪ್ರಥಮ ಭಾಷೆ ಸಂಸ್ಕೃತ. ಹೊಸ ಹೊಸ ಭಾಷೆಗಳನ್ನ ಕಲಿಯೋ ಆಸೆಯಿಂದ ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನ ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಎಂಟು ಮತ್ತು ಒಂಬತ್ತನೆಯ ತರಗತಿಗಳು ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸುವುದರೊಳಗೆ ಮುಗಿದು ಹೋಗಿದ್ದವು! ಈಗ ಹತ್ತು!

ದಾರೀಲಿ ಹೋಗುವಾಗ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ ಅಂಗಿ ಕಂಡರೆ ಸಾಕು, ಜನ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, "ಮರಿಮಲ್ಲಪ್ಪಾಸಾ?" ಅನ್ನೋರು.

ನಾವು "ಹೂ" ಅಂತಿದ್ವಿ.

ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಸುಮ್ನಾಗ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ. "ಯಾವ್ ಕ್ಲಾಸು?" ಅನ್ನೋರು.

"ಹತ್ತು".

"ಯಾವ್ ಸೆಕ್ಷನ್ನು?"

"ಬಿ" .

"ಓಹೋ ಸಂಸ್ಕೃತಾನಾ..ಅದೇನು ಕಡಿದು ಕಟ್ಟೆ ಹಾಕ್ತೀರೋ ಆ ಭಾಷೇಲಿ"

ಇನ್ನು ಮನೇಲಿ..ಟಿವಿ ನೋಡೋ ಹಂಗಿಲ್ಲ.. ಎಲ್ಲ ಬಂದು, ಸಂಸ್ಕೃತ ತಗೊಂಡಿದೀಯ ಕಷ್ಟ ಇರುತ್ತೆ ಓದ್ಕೋ ಹೋಗು ಅನ್ನೋರು!

ಆದ್ರೆ, ಅಸಲಿಗೆ, ಸಂಸ್ಕೃತ ನಂಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ಕಷ್ಟ ಅನ್ನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆನಂದದಿಂದ ಅನುಭವಿಸಿ ಪಾಠ ಕೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೆ ..ಹಂಗೇ ಅಷ್ಟೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪಾಠ ಮಾಡೋರು ಕೂಡ!

ಈಗ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರ್ತೀನಿ!

ಹತ್ತನೆಯ ತರಗತಿ. ಒಂದು ಮಂಗಳವಾರ. ಮದ್ಯಾಹ್ನ ಊಟದ ನಂತರ ಮೊದಲ ಕ್ಲಾಸು ಸಂಸ್ಕೃತ. ವ್ಯಾಕರಣ ಅಂತ ಮೊದಲೇ ನಿಗದಿಯಾಗಿತ್ತು. ಹಂಗಾಗಿ, ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಒಂದು 'ವಿದ್ಯಾ ನೋಟ್ ಬುಕ್' ಇಟ್ಟಿರ್ಬೇಕಿತ್ತು. ತಗೊಂಡ್ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು. ಇಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಕ್ಲಾಸಿಂದ ಆಚೆ!

ಸರಿ, ಕ್ಲಾಸು ಶುರುವಾಯ್ತು. ಸಂಧಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ಮಿಸ್ ಶ್ರೀಮತಿ. ಜಯಶ್ರೀ (RJ) ಪಾಠ ಮಾಡಿದ್ರು. ಅದರಲ್ಲೂ ಗುಣ ಸಂಧಿ. ಗುಣಸಂಧಿಯ ಸೂತ್ರ, ನಿಯಮಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಒಂದಷ್ಟು ಪದಗಳನ್ನ ಕರಿ ಹಲಗೆಯ ಮೇಲೆ ಬರೆದು, ಬಿಡಿಸೋದಕ್ಕೆ ಹೇಳಿ ತಾವು ಹೋಗಿ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟರು. ಪದಗಳು ಹೀಗಿದ್ದವು..

ದೇವರ್ಷಿ, ಮಹರ್ಷಿ, ಲೋಕರ್ಷಿ, ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿ.

ಒಟ್ಟು ನಾಲ್ಕು ಪದಗಳು.

ಇಡೀ ತರಗತಿ ತನ್ಮಯವಾಗಿ ಪದಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸುವಲ್ಲಿ ಮಗ್ನವಾಗಿತ್ತು.

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ, ಮೂರನೇ ಬೆಂಚಿನಿಂದ ಒಂದು ಧ್ವನಿ..

"ಲೋ ಮಗ.."

"ಏನೋ ನಿಂದು"

"ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿಲ್ಲ ಕಣೋ ಹೆಂಗ್ ಬಿಡ್ಸೋದು ಅಂತ..."

"ಗುಬಾಲೆ..ಈಗಷ್ಟೇ ಹೇಳಿಕೊಟ್ರಲ್ಲೋ ಮಿಸ್ಸು..."

"ಅಂದ್ರೂ ಗೊತಗ್ತಿಲ್ಲ ಕಣೋ..."

ಈ ಎಲ್ಲ ಸಂಭಾಷಣೆ ಜೋರಾಗಿ ನಡೀತಿದೆ..ಕ್ಲಾಸಿಗಿಡೀ ಮಾತುಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳ್ತಿದ್ವು!

ಮತ್ತೆ ಮುಂದುವರೀತು...

"ಏನೋ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿಲ್ಲ??"

"ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿ ಬಿಡ್ಸೋದು ಹೆಂಗೋ?"

"ಬ್ರಹ್ಮ + ಋಷಿ"

"ಸರಿ ಕಣೋ ಮಗ..ಥಾಂಕ್ಸ್.."

ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷಗಳ ತರುವಾಯ..

"ಮಗಾ"

""ಮತ್ತೆ ಏನೋ ಗೋಳು ನಿಂದು?"

"ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿ ಬಿಡ್ಸುವಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮಂಗೆ "ಬ್ರ " ದೊಡ್ಡದೋ ಚಿಕ್ಕದೋ?"

(ಪಾಪ ಆತ, 'ಬ' ಅಕ್ಷರ ಮಹಾಪ್ರಣವೋ ಅಲ್ಪಪ್ರಾಣವೋ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದು)

ಇನ್ನೇನು ಇಡೀ ತರಗತಿ ನಗೆಗಡಲಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಬೇಕು ಅನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ.. ಆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ

"ನಂಗೆ ಸೈಜ್ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ..ಫ್ರೀ ಸೈಜ್ ಕೊಡು" ಅಂದ..

ಸೂರು ಕಿತ್ತು ಹೋಗುವ ಹಾಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ನಗ್ತಾ ಇದ್ವಿ.. ಹುಡುಗರೂ ಹುಡುಗೀರು ಎಲ್ಲ..

ನಮ್ಮ ಮಿಸ್ಸಿಗೆ ಏನಾಯ್ತು ಅಂತ ಗೊತ್ತೇ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ ಪಾಪ..

ಏನಾಯ್ತು ಅಂತ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಕೇಳಿದರು. ಪಾಪ ಯಾರು ತಾನೇ ಏನು ಹೇಳಕ್ಕಾಗ್ತಿತ್ತು?

ಅದರೂ ಚತುರ್ಮುಖ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಈ ಗತಿ ಬರಬಾರದಿತ್ತು ಅಲ್ವೇ?

ಮಿಲ್ಲರ್ಸ್ ರೋಡ್ ಮಲ್ಲಿಕಾ..

2010-12-11T08:54:00.000+05:30

ಆಫೀಸಿನಿಂದ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟಾಗಲೆಲ್ಲ
ಕಣ್ಣು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಈಕೆಯ ನೋಡುತ್ತಿತ್ತು..
ಏನಾಶ್ಚರ್ಯ ಇವತ್ತು?
ಈಗ್ಗೆ ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯವರೆಗೂ ಖಾಲಿ ಹಣೆಯ ವಿಧವೆ!
ನೆನ್ನೆಯಿಂದೀಚೆಗೆ ನವ ವಧುವಿನಂದ..
ಈ ಮಲ್ಲಿಕೆಗೆ ಏಕೆ ಹೀಗೆ ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗದು.
ಕೆದರಿದ ಕೂದಲಂತಿದ್ದ ಗಿಡಗಂಟೆಗಳ ಕಿತ್ತು
ಸುಕ್ಕುಗಟ್ಟಿದ ಚರ್ಮಕ್ಕೆ ಬಣ್ಣ ಬಳಿಸಿ..
ಒಡೆದ ಹಿಮ್ಮಡಿಗೆ ಹೊಸದೊಂದು ಪದರ ಹಾಸಿ..
ಉದುರಿದ್ದ ಹಲ್ಪಂಕ್ತಿಯ ಜಾಗದಿ ಹೊಸ ಬಾಗಿಲ ಕೂಡಿಸಿ..
ವರುಷಗಳ ಕೊಳೆಯ ನಿಮಿಷಗಳಲಿ ತೊಳೆದು,
ಸಿಂಗರಿಸಿ ಸಿರಿಕಳೆಯಲಿ ಸಿಗ್ಗಿನಿಂದಲಿ ಬೀಗುತಿರುವಳು.

ಎಷ್ಟೆಂದರೂ ಖಾಲಿ ಜಾಗದ ಒಡತಿ..
ಬಿಡುವರೇ ಮಂದಿ ಖಾಲಿ ಜಾಗವನ್ನು..ಅದರ ಒಡತಿಯನ್ನೂ?
ಬಡಿದು ಬಲೆಗೆ ಹಾಕಿರುವರು ಅವಳನು..
ಇನ್ನಾಕೆ ತುಂಬು ಮನೆಯ ಗೃಹಿಣಿ..
ಇವಳೇ ಮಿಲ್ಲರ್ಸ್ ರೋಡ್ ಮಲ್ಲಿಕಾ..

(ನಗರದ ಮಿಲ್ಲರ್ಸ್ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿರುವ "ಸಂಖ್ಯೆ ೭. - ಮಲ್ಲಿಕಾ, ಮಿಲ್ಲರ್ಸ್ ರೋಡ್" ಎಂಬ ಕಟ್ಟಡದ ಮೇಲೆ ಈ ಕವನ. ಕೊಂಚ ಹಾಳಾದಂತಿದ್ದ ಇದಕ್ಕೆ ಹೊಸ ರೂಪ ನೀಡಿ ಕಛೇರಿಯೊಂದು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿದೆ.)

UK Trip

2010-11-04T22:15:00.001+05:30

ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ, ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಕಳೆದ ವೀಕೆಂಡ್ ಅಂದ್ರೆ ಮೊನ್ನೆಯದ್ದೆ!! ಮೈಸೂರಿನ ಗೆಳೆಯರೆಲ್ಲ ಕೂಡಿ UK (ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ) trip ಮಾಡಿ ಬಂದೆವು!! ಉಂಚಳ್ಳಿ ಜಲಪಾತ, ಮಾಗೋಡು ಜಲಪಾತ, ಸಾತೋಡಿ ಜಲಪಾತ, ಬನವಾಸಿ ಹಾಗೂ ಜೊತೆಗೆ ರಾಮಚಂದ್ರಾಪುರ ಮಠ ಮತ್ತು ಕೊಡಚಾದ್ರಿಯ ಚಾರಣ ಕೂಡ ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿದ್ದುವು! ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿರ್ವಿಘ್ನವಾಗಿ ಕಣ್ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದೆವು!

ಸಾತೋಡಿ ಜಲಪಾತ ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು - "ಮಳೆಗಾಲ ಇಷ್ಟೇ ಸೈ ಏನು?"
ಏಕೆಂದರೆ, ನಾನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮೊದಲೊಮ್ಮೆ ಬಂದಿದ್ದಾಗ ಅಗಾಧ ಪ್ರಮಾಣದ ನೀರಿತ್ತು.. ಈಗ ಏಕೋ ಕೊಂಚ ಸೊರಗಿದ ಹಾಗೆನಿಸಿತು.. ಸಾಗುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಚಿರತೆ ಮರಿಯ ದರ್ಶನ ನಮಗೆ ರೋಮಾಂಚನ ತಂದಿತು.. ಸಾಗುವ ದಾರಿಯ ಎಡಬದಿಯಲ್ಲಿ ಹರಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಕೊಡಸಳ್ಳಿ ಜಲಾಶಯದ ಹಿನ್ನೀರು 'ಮಾನಸ ಸರೋವರ'ದ ನೆನಪು ತಂದಿತು.

ಮಾಗೋಡು ಜಲಪಾತ ಮತ್ತು ಅದರ ರುದ್ರ ಕಣಿವೆ ಮೈ ಝುಮ್ಮೆನ್ನುವಂತೆ ಮಾಡಿತು .. ಮೋಡ ಕವಿದಿತ್ತಾದ್ದರಿಂದ ಜೇನುಕಲ್ಲು ಗುಡ್ಡದ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ ಕೊಂಚ ನಿರಾಸೆಯುಂಟು ಮಾಡಿತು.. ಅದರೂ, ಆ ನಿಸರ್ಗದ ಮಡಿಲಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನೇ ನಾವು ಮರೆತಿದ್ದೆವು!

ಸಾತೋಡಿ ಹಾಗೂ ಮಾಗೋಡು, ಎರಡನ್ನೂ ಒಂದೇ ದಿನ ಮುಗಿಸಿದೆವು. ಮಾರನೆಯ ದಿನಕ್ಕೆ ನಾನು ಕಾತರದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಯಾಕಂದ್ರೆ, ಆವತ್ತು ಉಂಚಳ್ಳಿ ಜಲಪಾತ ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು! ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ನನಗೆ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಇಷ್ಟವಾಗುವ ಜಲಪಾತ
ಅಂದ್ರೆ ಉಂಚಳ್ಳಿ (ಕೆಪ್ಪ ಜೋಗ). ಹಿಂದಿನ ರಾತ್ರಿ ಹೊಡೆದ ಹುಚ್ಚು ಕುಂಭದ್ರೋಣ ಮಳೆಗೆ ನೀರು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಜಲಪಾತ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದೆ ಇರುವಷ್ಟು ನೀರಿನ ಎರಚಲು ಮತ್ತು ಮಂಜು ಮುಸುಕಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ದರ್ಶನಭಾಗ್ಯ ದೊರೆಯಿತು. ಸ್ವರ್ಗದ ಬಾಗಿಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಹಾಗಿತ್ತು ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ.. ಏನು ರಭಸ, ಏನು ಪ್ರಮಾಣ, ಏನು ನಯನ ಮನೋಹರ! ನಂತರ ಬನವಾಸಿಯನ್ನು ಕಂಡು 'ಈ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿರೋದು ನಮ್ಮ ಪುಣ್ಯ' ಅಂತ ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ತ ವಾಪಸ್ಸು ಬಂದೆವು!

ನನ್ನ ಮಲೆನಾಡಿನ ಜೀವನದ ಕನಸಿಗೆ ಇಂಬು ಕೊಟ್ಟ ಈ ಟ್ರಿಪ್ ಅನ್ನು ಮರೆಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ!

ಕೃತಜ್ಞ(ಘ್ನ)

2010-09-23T23:16:00.000+05:30

ಸತ್ತ ಆ ಪಾದಪದ

ತುತ್ತ ತುದಿಯೊಳಗಿರುವ |

ಕಡ್ಡಿಗಳ ಮೆತ್ತನೆಯ

ಗೂಡಿನೊಳಗಿಂದ ||

ಹಸಿವೆಯಿಂ ಬಳಲುತ್ತ

ಬಿಸಿಲಿನಿಂ ಕಂಗೆಡುತ

ಚಿತ್ತದಲಿ ಮತ್ತನೇ-

-ರಿಸುವ ಆ ಖಗದ..

ತತ್ತಿಯೊಳಗಿಂದ ತಾ

ಕತ್ತ ಹೊರ ಹಾಕುತ್ತ

ಅತ್ತಿತ್ತ ತಿರುಗಿ ಕೈ

ತುತ್ತ ನೀಡೆನಲು

ಅತ್ತಿತ್ತ ಅಲೆದಲೆದು

ಹತ್ತು ಕಡೆಗಳ ಸುತ್ತಿ

ತಾ ಹೆತ್ತ ಕರುಳ ಬ-

ಳ್ಳಿಗೆ ತುತ್ತನಿಡುತ

ತನ್ನೆರಕೆಯೋಸರಿಸಿ

ನೆಳಲಾಸಗೈಯುತ್ತ

ನಿಜ ಬದುಕ ತೇವ ತಾ-

-ಯಿಯನು ತಾ ತೊರೆದು

ಬಲಿತ ಆ ಯುವ ಖಚರ

ಹೆತ್ತ ಹೃತ್ ಸೀಳುತಲಿ

ಕಾವಿತ್ತ ಕಾಯವನು

ತ್ಯಜಿಸಿ ತೆರಳುತಿದೆ...!

( ನಲ್ಮೆಯ ಅಜಯ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು)

ನನ್ನ ಖಯಾಲಿ

2010-07-30T22:06:00.001+05:30

ಕಡೆಗೂ ನನ್ನ ಇನ್ನೊಂದು ಬ್ಲಾಗ್ ರೂಪಿಸುವ ಬಯಕೆ ಇಂದಿಗೆ ಫಲಿಸಿದೆ! ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತ ತೆಗೆಯುವ ಛಾಯಾಚಿತ್ರಗಳ ಬ್ಲಾಗ್ ಒಂದನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಯೋಚನೆ ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದಲೂ ಇತ್ತು. ಈಗ ಅದು ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ.
ನನ್ನ ಹೊಸ ಬ್ಲಾಗನ್ನೂ ಕೂಡ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸ್ತೀರಿ ಅನ್ನೋ ಆಶಾಭಾವ ನಂದು!
ಇದು ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್.. ನನ್ನ ಖಯಾಲಿ !!

ತುಲನೆ!

2010-07-20T15:17:00.000+05:30

ಜಿನುಗುನುಗುತಿದೆ ಆಷಾಢದ ಮಳೆಯು..
ಮೆಲ್ಲ ನಗುತಿಹುದು ಹೂ-ಪಕಳೆಯು!

ಮೇಘರಾಜ ಮರೆಮಾಚಿ ನೇಸರನ
ಆಡುತಿಹನಾಟ ಬಾನಂಗಳದಲಿ..

ವರುಣ ತಾ ಭೂರಮೆಯ ತಣಿಸುತಿಹ
ಅಮರ ಪ್ರೇಮಿಯು ತಾ ನಾಚುವೆನಿತು!

ಧರಣಿಕುಲೆ ಹೂ ಮುಡಿದು ನಲಿದಿಹಳು
ಪ್ರಿಯನ ಅಮೃತಧಾರೆಯ ಮೆಲ್ಲ ಹೀರಿಹಳು!

ಅಲ್ಪ ಮನುಜಮತಿಯ ತೋರಿಸುತ್ತ..
ಸುತ್ತುವರಿದರೂ ಸದಾ ಪ್ರಿಯೆಯ ಸುತ್ತ,
ನೀಡಬಲ್ಲನೆ ಸಖನು ಇಂತಿಪ್ಪ ಮಳೆ-ಭುವಿಯ ತೆರದಿ ಸವಿಯಾದ ಮುತ್ತ?

ಜೀವ - ಜೀವನ.

2010-07-16T23:00:00.000+05:30

ನನಗೀಗ ೨೨ ನೇ ವರ್ಷ ನಡೀತಾ ಇದೆ. ಬುದ್ಧಿ ಬಂದಾಗಿನ್ದ್ಲೂ, ಅಂದ್ರೆ ಸುಮಾರು ೧೯ ವರ್ಷಗಳಿಂದಲೂ ನನ್ನ ಪ್ರಪಂಚ ಒಂದೇ - "ಮೈಸೂರು".
ಏನಿಲ್ಲ ಈ ಊರಲ್ಲಿ? ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ ರಸ್ತೆಗಳು, ನಂಬಿಕಸ್ಥ ಜನಗಳು. ನೆಳಲನೀವ ಮರಗಳು, ಮುದವನೀವ ಕೆರೆಗಳು! ಧರ್ಮ ಬೆಳಗಿಪ ಗುಡಿಗಳು!

೧೦ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ, ಮಾಯಾನಗರಿ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಒಂದು ರಸ್ತೇನ ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ಈ ಕಡೆ ದಾಟೋಕೆ ಹೆಣಗಾಡಬೇಕು.. ಅದೇ ೧೦ ನಿಮಿಷ ತಗೊಂಡು, ಒಂದು ಗಾಡಿ ಇದ್ರೆ, ಇಡೀ ಮೈಸೂರನ್ನೇ ಒಂದು ಸುತ್ತು ಹಾಕಬಹುದು. ಅದೇ ಮೈಸೂರು! ಎಲ್ಲಿಂದೆಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೂ ಅಬ್ಬಬ್ಬ ಅಂದ್ರೆ ೧೫ ನಿಮಿಷ ತಗೊಂಡ್ರೆ ಹೆಚ್ಚು! ಬೇಕಾದಾಗ ಕಾರಂಜಿ ಕೆರೆ, ಬೇಡವಾದಾಗ ಕುಕ್ಕರಹಳ್ಳಿ ಕೆರೆ. ಖುಷಿ ಆದ್ರೆ ಚಾಮುಂಡಿ ಬೆಟ್ಟ - ರಸ್ತೆ ಮೇಲೆ. ಪುರುಸೋತ್ತಿದ್ರೂ ಚಾಮುಂಡಿ ಬೆಟ್ಟ - ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ಕೊಂಡು! ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಶ್ರೀರಂಗಪಟ್ನ, ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ನಂಜನಗೂಡು! ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಸೋಮನಾಥಪುರ, ಪೂರ್ವಕ್ಕೆ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಮೀನಾಕ್ಷಿಪುರ! ಕೂಗಳತೆಯ ದೂರದ ರಂಗಾಯಣ, ನಟನ.. ಹ್ಮ್ಮ್ಮ್... ಇನ್ಮೇಲೆ ಇವೆಲ್ಲ ನಂಗೆ 'ಇತಿಹಾಸ' ಆಗುತ್ತೋ ಏನೋ ಅಂತ ದಿಗಿಲಾಗ್ತಿದೆ! ದಿನಾ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಿ ಇಳಿಯೋದ್ರಲ್ಲಿ ಇರೋ ಖುಷಿನೇ ಬೇರೆ. ಬಂಡೆ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಇಡೀ ಊರನ್ನೇ ನೋಡೋ ಮಜಾ ಇನ್ನೇನು ಮುಗಿಯುತ್ತಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಬೇಸರ. ಜಿ.ಟಿ.ಆರ್. ಮಸಾಲೆ ದೋಸೆ, ಗ್ರೀನ್ ಲೀಫ್ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಕಾಫಿ, ಬಾಂಬೆ ಟಿಫಾನೀಸ್ - ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿ ಸ್ವೀಟ್ಸ್ ಮೈಸೂರು ಪಾಕ್! ಸಿಂಡ್ರೆಲಾ-ಅಕ್ಲು ಆಲೂ ಪರಾಟ,., ಮಹೇಶ್ ಪ್ರಸಾದ್ ಇಡ್ಲಿ ವಡೆ.. ಖಾನ ಖಜಾನ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಇಡ್ಲಿ..ಫಲಾಮೃತ ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್..ಹನುಮಂತು ಚಿಕನ್ ಬಿರಿಯಾನಿ, ಆರ್.ಆರ್.ಆರ್ ಅನ್ಲಿಮಿಟೆಡ್ ಊಟ, ಚಾಟ್ ಸ್ಟ್ರೀಟ್ ಬಗೆ ಬಗೆ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳು...ಅಯ್ಯೋ ಏನೇನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬೇಕೋ ದೇವನೇ! ಇವೆಲ್ಲ ಬೇರೆ ಕಡೆನೂ ಸಿಗಬಹುದು, ಅಥವಾ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿರಬಹುದು. ಆದ್ರೆ ಈ "ಇವುಗಳು" ಕೊಡೊ ಮುದ ಬೇರೆ ಏನೂ ಕೊಡಕ್ಕಾಗದೆ ಇರಬಹುದು! :)

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪೀಠಿಕೆ ಯಾಕೆ ಅಂದ್ರೆ, ಜೀವನೋಪಾಯ ಹುಡುಕ್ಕೊಂಡು ಮಾಯಾನಗರಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೊರಡೋದಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ತಯಾರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ! ಮೈಸೂರು ನಂಗೆ ಎಷ್ಟು ಒಳ್ಳೇ ರೀತೀಲಿ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಸಿದೆಯೋ, ಅದೇ ರೀತಿ ಬೆಂಗಳೂರು ಮಾಡುತ್ತ ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ಮುಂದಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆ! ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೂ ಸೈ, ಸುಮ್ಮನೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು :)
ನನಗಲ್ಲಿ ಒಳಿತಾಗದಿದ್ದರೂ ಚಿಂತಿಲ್ಲ, ಕೆಡುಕಾಗದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು! ವೈಪರೀತ್ಯ ನೋಡಿ, ಜೀವನ ಹುಡುಕ್ಕೊಂಡು, ಜೀವದ ಊರನ್ನು ಬಿಡೋ ಥರ ಆಗಿದೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ! ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚನೆ ಬರೋದು ಹೇಗೆ ಅಂದ್ರೆ, ಬಯಲು ನಾಡು ಮೈಸೂರನ್ನ ಇಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸೋ ನನಗೆ ಹೀಗನ್ನಿಸುವಾಗ, ಮಲೆನಾಡು-ಕರಾವಳಿ ಮಂದಿ ಅದ್ಹೇಗೆ ಇರ್ತಾರೋ ಅಂತ! ಅಂತಹವರನ್ನ ನೋಡ್ಕೊಂಡ್ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡ್ಕೊಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ!

ಬೈ "MY"ಸೂರು!

ಅರಿಕೆ!

2010-06-01T09:29:00.003+05:30

ಆಹ್! ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು, ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಕೆಲಸ, ಸೆಮಿನಾರು, ನೋಟ್ಸ್ ಹೊಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳೋ ಗಡಿಬಿಡಿಯೊಳಗೆ ಇತ್ತ ಬರಲೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ನಾಳೆ ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆ ಇದೆ! ಕೊನೆಯದ್ದು. ಮುಗಿದರೆ ನನ್ನ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮುಗಿದ್ಹಂಗೆ ಲೆಕ್ಕ! ನೀವೇ ಹೇಳಿ, ಒಂದೇ ಸಲಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಅಂತ ಓದೋದಕ್ಕೆ ಆಗತ್ತೆ? ಮಧ್ಯ ಮಧ್ಯ ಏನಾದರೂ ಟೈಮ್ ಪಾಸ್ ಮಾಡ್ಬೇಕಲ್ವೆ? ಕಳೆದ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಓದಿ ಓದಿ ತಲೆ ಗಿರಕಿ ಹೊಡ್ಯೋಕೆ ಶುರುವಾದಾಗ, ಕೈಲಿದ್ದ ಪೆನ್ನು ಪೇಪರ್ ತಗಂಡು ಈ ಪದ್ಯ ಗೀಚಿದೆ. ನನಗಂತೂ ಇಷ್ಟ ಆಗ್ಹೋಯ್ತು..ನಿಮ್ಗೆ ಏನನ್ಸುತ್ತೋ ...ಓದಿ ಹೇಳಿ :)

ಎದುರು ಬಂದ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ

ಎದೆಯ ಕದ ದೂಡುವ ತವಕವಿಲ್ಲ..

ಬಾಗಿಲು ಬಡಿವ ಸದ್ದು ಕೇಳಿ

ಹುಚ್ಚೆದ್ದು ಕುಣಿವ ಮನಕೆ ಪುಳಕವಿಲ್ಲ!

ತ್ವರಿತ ಹರಿತ ನಯನ ಶರವು

ನಾಟೆ ಘಾಸಿ ಪುಟ್ಟ ಎದೆಯು

ಚತುರ ಹಸಿತ ಕೇಳಿ ಕರ್ಣ

ಕೇಳದೆನ್ನ ಮಾತೆ ಇನ್ನ..

ಮಲೆಯ ಸೊಬಗ ಕಟಿಯು ಅದುವೆ

ನದಿಯ ತೆರದಿ ಬಳಸುವಾಸೆ ಎನಗೆ..

ಅಶ್ಮ ವೃಕ್ಷ ಹೊಯ್ಗೆಯೆಲ್ಲ ತೊಯ್ದು

ಕಲಿವೆ ಹರಿತವಂಚ ಮೃದುವಾಗಿಸುವ ಬಗೆ!

ಎಷ್ಟು ದರ್ಪವಿದ್ದರೇನು ...

ಸುತ್ತುತಿಹುದು ಕಿರುಬೆರಳು ಸೆರಗ..

ಕೆರೆಯುತಿಹುದು ಕಾಲ್ಬೆರಳು ನೆಲವ..

ಮನ ನುಡಿಯುತಿಹುದು..

ಆ ನೆಲವೇ ನನ್ನೆದೆಯ ಕದವಾಗಬಾರದೇ?

ರಾಧೆ

2010-03-18T22:01:00.000+05:30

ಮಧುಮಾಧವನಿಗೆ ಮದುವೆ!

ವಿರಹಿ ರಾಧೆ ತಾ ವಧುವೇ??

ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಯುಗ ವಿರಹಿಯಾಗಿರ್ಪುದು ತರ ರಾಧೆ?

ವಧುವಾಗುವಳೇ ದೇವಕೀಸುತ ಕಂಸಾರಿಗೆ?

ವಧುವಾಗುವಳೇ ಯಶೋದಾತನಯ ಪೂತನ್ಯಂತಕನಿಗೆ?

ವಧುವಾಗುವಳೇ ಕಿರುಬೆರಳ ತುದಿಯಲಿ ಬೆಟ್ಟವ ಪಿಡಿದವಗೆ?

ವಧುವಾಗುವಳೇ ಆಬಾಲ್ಯ ಅನುಗಾಲ ಬಳಿಯಿದ್ದವಗೆ..?

ವಧುವಾಗುವಳೇ ಮೂಲೋಕವೂ ಕಾಣಲು ಹಾತೊರೆಯುವಂಥವಗೆ?

ಇಲ್ಲವೇ..

ವಧುವಾಗುವಳೇ ವಿವಾಹ ವೇದಿಕೆಗೆ ನುಗ್ಗಿ ,

ಮದುಮಗಳ ಸೆಳೆದೆಳೆದ ಅಪಹರಣಕಾರನಿಗೆ?

ವಧುವಾಗುವಳೇ ಶಮಂತಕದಾಸೆಗೆ

ಪ್ರಾಣಿಯ ಮಗಳ ಪಾಣಿಗ್ರಹಣ ಮಾಡಿದವಗೆ?

ವಧುವಾಗುವಳೇ ಅಸುರನಡಗಿಸಿ ಗೆಲಿದ

ಸಹಸ್ರ ಸಹಸ್ರ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಹೃಚ್ಚೋರನಿಗೆ?

ವಧುವಾಗುವಳೇ ಮೋಹದಿಂ ಸತ್ಯಭಾಮೆಯ ವರಿಸಿದವಗೆ?

ವಧುವಾಗುವಳೇ ಗೋಪಾಂಗನೆಯರ ಅಂಗವಸ್ತ್ರಗಳ ಅಡಗಿಸಿದವಗೆ?

ವಧುವಾಗುವಳೇ ಮಾಯೆಯಿಂ ಊರುಭಂಗವಗೈಸಿ

ಕುರುಜ್ಯೇಷ್ಠನಂ ಕೊಂದವಗೆ?

ವಧುವಾಗುವಳೇ ತನ್ನ ಮರೆತು

ಸ್ವಹಿತ ಸಾಧಿಸಿದ "ಸರ್ವೋತ್ತಮ"ನಿಗೆ?

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ರಾಧೆ ಇಂಥವನಿಗೆ ವಧುವಾಗುವುದು ವರವೇ? ತರವೇ? ಧರ್ಮವೇ?

ನನ್ನ ಪ್ರಣಯ ಪ್ರಸಂಗ!

2010-03-07T23:24:00.001+05:30

ಹ್ಹ..ಎಲ್ಲರ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಎಂತೆಂಥವೋ ಪ್ರಸಂಗಗಳು ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಮಧುರವಾದದ್ದೆಂದರೆ "ಪ್ರಣಯ" ಪ್ರಸಂಗ. ಎರಡು ಜೀವಗಳು ಒಂದಾದಾಗ, ಎರಡು ಮನಸ್ಸುಗಳು ಕಲೆತಾಗ ಮೂಡುವ ಭಾವನೆ ವರ್ಣಿಸಲಸದಳ. ನನಗೂ ಒಬ್ಬಾಕೆ ಪ್ರಿಯ ಸಖಿಯಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳ ಹೆಸರು, ನಾ ಇಟ್ಟ ಹಾಗೆ - "ಸೀತಾ"ಕುಮಾರಿ ಅಂತ. ( ಈ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಒಬ್ಬ ತಮಿಳನೋ ಅಥವಾ ತೆಲುಗನೋ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ. ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಜನಗಳು ಮಾತ್ರವೇ 'ಶಾರದ' ಅನ್ನೋಕೆ 'ಸಾರದಾ' ಅಂತಲೂ, 'ಶ್ರೀನಿವಾಸ' ಅನ್ನೋಕೆ ' ಸ್ರೀನಿವಾಸ' ಅಂತಲೂ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ಸರಿಯಾಗಿ ಉಚ್ಛಾರ ಮಾಡೋದು. :P ಕನ್ನಡವೇ ಚೆಂದ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ.) ಈಗ ಅರ್ಥವಾಗಿರಬಹುದಲ್ಲವೇ ನನ್ನ ನಲ್ಲೆಯ ಹೆಸರು "ಶೀತಕುಮಾರಿ" ಅಂತ?ಏನಪ್ಪಾ ಇವನು, ಶೀತ ಅಂತಾನೆ, ಪ್ರೇಯಸಿ ಅಂತಾನೆ., ಮರ್ಲು ಹತ್ತಿತ್ತಾ ಇವನಿಗೆ ಅಂತ ಯೋಚಿಸ್ತಿದೀರಾ?

ನಂಗೆ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಎರಡು ಬಾರಿ ಮಾತ್ರ ಶೀತ ಆಗೋದು. ಪ್ರಣಯಕ್ಕೆ ಪ್ರೇಯಸಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಜೊತೆಗೆ ಇರ್ಬೇಕು ಅಂತ ತಾನೇ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಶ್ನೆ? ನನ್ನ ಉತ್ತರ - ನನ್ನ ಶೀತಕುಮಾರಿ ಸದಾ ನನ್ನ ಬಳಿಯೇ ಇರ್ತಾಳೆ. ಹೇಗಂದ್ರೆ, ಪ್ರತೀ ಸಾರಿ ಶೀತ ನನ್ನನ್ನ ಅಪ್ಕೊಂಡಾಗ್ಲೂ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ೬ ತಿಂಗಳು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡೆ ಇರ್ತಾಳೆ. ಆಯ್ತಲ್ಲ, ೨ ಸಾರಿ ಅಂದ್ರೆ ೧ ವರ್ಷ! ಹೆಂಗೆ ನಮ್ ಜೋಡಿ? ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ, ನಮ್ಮ ಪ್ರಣಯ ಚೇಷ್ಟೆ ಎಷ್ಟು ಅತಿರೇಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ, ಅಕ್ಕಪಕ್ಕ ಮಲ್ಗಿದ್ದವ್ರಿಗೂ ನಿದ್ದೆಯೇ ಇರೋಲ್ಲ. ( ದಯವಿಟ್ಟು ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸಬೇಡಿ! ಕೊಳಕು ಮಂಡೆಗಳಿದ್ರೆ ನನ್ನ ತಪ್ಪಲ್ಲ, ಹೆ ಹೆ!! ) ಹೀಗೆ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಠ ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ, ಚಿತ್ರಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದಾಗ, ಸಭೆ ಸಮಾರಂಭಗಳಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದಾಗ, ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಧೂಳೇಳಿಸುವ ವಾಹನಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಧೂಳೇಳಿಸುವ ಮನುಷ್ಯರು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹಾದು ಹೋದಾಗ(!!) ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ, ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಳಾಗಿ ನನ್ನೊಳಗೆ ಆವಿರ್ಭವಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ ಒಮ್ಮೆಲೇ! ಪ್ರಳಯದ ಮುಂಚೆ ಬಡಿಯುವ ಸಿಡಿಲುಗಳ ಸದ್ದೇ ನಾಚುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಸೀನುಗಳು, ಫೆರಾರಿ ಕಾರ್ ಕೂಡ ನಾಚಿ ನಿಂತು ಬಿಡುವಂಥ ಉಬ್ಬಸದ ಸದ್ದುಗಳು! ಆಹಾ, ನಿಮಗೆ ಸಿಕ್ತಾಳೆಯೇ ಇಂಥ ಪ್ರೇಯಸಿ?

ನನ್ನ ಮತ್ತು ಶೀತಳ ಜೋಡಿ ಕಂಡು ಕರುಬುವ ಮಂದಿ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕಿಲ್ಲದಿರುವಷ್ಟು ಜನ ಇದ್ದಾರೆ! ಅದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಮೊದಲನೆಯಾಕೆ. ನನ್ನ ಈ "ಅನೈತಿಕ" ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಕಡಿದು ಹಾಕಲು ಆಕೆ ಪಟ್ಟ ಪಾಡುಗಳು ಹೇಳತೀರವು. ಬಿಸಿನೀರು ಕುಡಿದರೆ ಸ್ಥಿಮಿತಕ್ಕೆ ಬರಬಹುದೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ಹೊತ್ತಲ್ಲದ ಹೊತ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಒಲೆ ಹಚ್ಚಿ ನೀರು ಕಾಯಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಆಯುರ್ವೇದ ಪಂಡಿತರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದ್ದಾಯಿತು, ಹೋಮಿಯೋಪತಿ ಕೂಡ ಆಯ್ತು. ಆಲೋಪತಿಯಂತೂ ನಡೀತಾ ಇದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಮೊಸರನ್ನಕ್ಕೆ ಕಡಿವಾಣವಾದರೆ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಜ್ಜಿ ಬೋಂಡಗಳಿಗೆ. ಒಂದು ಜೋಡಿಯನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಲು ಎಂತೆಂಥ ವಿಧಾನಗಳು ನೋಡಿ!

ಹೀಗೆಲ್ಲ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ನಾನು ಅಸಹಾಯಕನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಶೀತಳ ಮೋಹದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಏನೇ ಇರಲಿ, ನಾನು ಅವಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಇದ್ದಾಗ ಚಿಮ್ಮುವ ಪ್ರೀತಿಯ ಧಾರೆಗೆ ತಡೆ ಉಂಟೆ? ಹತ್ತು ಇಪ್ಪತ್ತು ಕರವಸ್ತ್ರಗಳಾದರೂ ಸಾಲವು. ಅಷ್ಟು ಅಗಾಧ ನನ್ನ ಅವಳ ಬಂಧ. ಇಂಥ ಬಂಧವನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಿದರೆ ಅವಳು ಎಷ್ಟು ಕೊರಗಿ ಸೊರಗಿ ಹೋಗುತ್ತಾಳೋ ಎಂಬ ಚಿಂತೆ ನನ್ನದು. ನನ್ನಂಥ ಸಹನಾಶೀಲ ಪ್ರಿಯತಮ ಅವಳಿಗೆ ಎಂದಿಗಾದರೂ ಸಿಕ್ಕಾನೆಯೇ? ಹ್ಮ್ಮ್ಮ್. ಈಗಲೂ, ಇದನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿರುವಾಗಲೂ ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಗಿದಪ್ಪಿ ಮುದ್ದಿಸುತ್ತಿರುವಳು. ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಕೊನೆಯಿರಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಅಟ್ಲೀಸ್ಟ್ ನಾನೇ ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೊತೀನಿ. ಬರಲೇನು?

ವಿರಹಿ

2010-02-21T23:23:00.001+05:30

ಕದ್ದಿಂಗಳ ಬಾನ
ದಿಟ್ಟಿಸುವಾಗ
ಶಶಿಯಂತೆ ಬಪ್ಪುದು...
ನಿನ್ನ ನೆನಪು.

ಕಣ್ಮಿಟುಕುಗಳೇ
ಕೋಟಿ ಚುಕ್ಕಿಗಳು..
ನಿನ್ನ ಸಲುಗೆಯಿಂದಲಿ
ಬಾನ್ದೇವಿ ಸೊಕ್ಕಿಹಳು!

ಖಗ ವಿಲಾಸವೇ
ಮಧುರ ಮಂದಹಾಸ..
ಕೋಲ್ಮಿಂಚ ಕಿರುನಗೆಯೇ
ಸೆಳೆದೆಳೆವ ಪಾಶ..

ನಮ್ಮೀರ್ವರ ನಡುವೆ
ಏತಕೀ ಗ್ರಹಣ?
ನಿನ್ನ ನೆನಪಿಲ್ಲದಿರೆ ನಾ ,
ಚಂದ್ರನಿರದ ಚಕೋರನಂತೆ
ಕಮಲವಿಲ್ಲದ ಕೆರೆಯಂತೆ..
ಸ್ವರ ಹೊರಡದ ವೀಣೆಯಂತೆ..
ಪ್ರಾಣ ತ್ರಾಣವಿರದ ಬರಿದೆ ದೇಹ ಮಾತ್ರ ನಾ!

ಮಿಲನ

2010-02-09T21:39:00.000+05:30

ಮುಂಜಾವ ಮಬ್ಬಿನಲಿ

ನೆಲದಗಲ ಇಬ್ಬನಿಯು..

ವಜ್ರ ಸಿಗ್ಗಾಗಿಸುವ

ಇಳೆಯ ಬಿನ್ನಾಣ..

ನೀರ್ಗಲ್ಲು ತೋಯುತಿದೆ

ನಸುಕಿನಲೂ ನಲಿಯುತಿದೆ,

ರಾಗ ರಾಗಿಣಿಯಂತೆ

ಮಧುರ ಮಿಲನ.

ಪ್ರತ್ಯೂಷೆಯ ನೀರವದ

ನಭದ ನಿತ್ಯೋದಯಕೆ

ಬರುತಿಹss ನೇಸರನ

ಕಾಣಲುನ್ಮಾದ!

ಹರಿಣ ಹರಿಣಿಯ ಕೂಡೆ,

ನಾಗ ನಾಗಿಣಿ ಸೇರೆ..

ಅಂತೆ ಭುವಿ ರವಿ ಕೂಡ

ಒಂದಾಗೆ ಮಿಗೆ ಜೀವನ..

ಭೃಂಗಸಂಗಮ

2010-02-01T14:51:00.000+05:30

ಅಂಗನೆಯಾಲಿಂಗನದೊಳು
ಹೃದಂಗ ತಪ್ತವಾಗಿರೆ..
ಆ ಭೃಂಗಸಂಗಮ ಭಂಗವಾಗೆ,
ಬಡಿದ ಮೃದಂಗ ನಾದ ಮಡಿದಂತೆ!

ಬಾಲ ವಿಧವೆಯ ಮನದ ಮಜಲುಗಳು

2010-01-30T16:38:00.002+05:30

ಮರದ ಮೇಲೆ, ಮರಳ ಗೂಡೊಳಗೆ
ಕುಣಿ ಕುಣಿದು, ದಣಿ ದಣಿದು
ಕಾಲು ನೋಯುವ ಮುನ್ನವೇ,
ಭಾರವಾಯಿತೆನ್ನ ಕುತ್ತಿಗೆ!

ಅಂಬುಧಿಯಾಚೆಗಿನ ಕನಸು,
ಹೊಸ್ತಿಲನ್ನೂ ದಾಟಬಿಡದ ವಾಸ್ತವ!
ನನ್ನ ಕನಸುಗಳ ನಾಶಗೈದ
ವಾಸ್ತವವ ಕ್ಷಮಿಸುವುಸು ಹೇಗೆ?

ಮಧುರಾರ್ಣವದೊಳು ಮಿಂದೆದ್ದ ಮನುಷ್ಯ
ತಾ ಮಧುಮೇಹಿಯಾಗುವನೇ?
ನಿನ್ನಿಷ್ಟದಂತೆ ನಡೆದ ನನಗೆ
ಮಾಯಾಂಗನೆಯ ಪಟ್ಟವೇಕೆ?

ನಿನ್ನ ಬಾಳ ಯಾಗಕ್ಕೆ
ನನ್ನ ಕನಸುಗಳನ್ನೇ ಸಮಿತ್ತುಗಳ ಮಾಡಿದ್ದೆ!
ನಿನ್ನ ಶೃತಿಗೆ ಹಿರಿ ಹಿರಿ ಹಿಗ್ಗಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು
ಕುಗ್ಗಿಸಿ ಹೋದದ್ದು ತರವೇ?

ಈಗ ನನ್ನ ಖಾಲಿ ಹಣೆ, ಹೂ ಕಾಣದ ಮುಡಿಯ ಕಂಡು
ಮರುಗುವರು ಮಂದಿ..
ಆಗೆಲ್ಲಿ ಹೋಗಿತ್ತು ಅವರ ಬುದ್ಧಿ??
ಆದರೂ, ಅಷ್ಟಾದರೂ..
ನನ್ನ- ನಿನ್ನ ಬೆಸುಗೆಯ ಬಲ್ಲರೇನವರು?

ನೆರಳು, ಪಾಠ ಎರಡೂ ಇಲ್ಲ

2010-01-18T18:01:00.002+05:30

ಜನವರಿ ೧೮, ೨೦೧೦ ಎಂಬಲ್ಲಿಗೆ ಕರಗನಹಳ್ಳಿ ಸುಬ್ಬರಾವ್ ಅಶ್ವತ್ಥನಾರಾಯಣ ಹೆಸರಿನ "ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯ" ಒಬ್ಬರು ಇಹಲೋಕ ತ್ಯಜಿಸಿದರು. ಹೌದು, ಅವರನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡವರು ಹೇಳುವ ಮಾತು - "ಅವರು ಎಲ್ಲರಂತೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯರಾಗಿದ್ದರು." ಮೈಸೂರಿನ, ಸರಸ್ವತಿಪುರಂ ನಾಲ್ಕನೇ ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆಯ ಮನೆ "ಕಲಾಶ್ರೀ". ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದಿದ್ದರೆ ಅದರ ಮೂಲಕ ನಮಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದುದೆ ಅವರು! ಸಿಂಹನಂತೆ ಗತ್ತಿನಿಂದ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಂಜೆ ಐದು -ಐದೂ ಒರೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸರಸ್ವತಿಪುರಂನ ಜವರೇಗೌಡ ಉದ್ಯಾನವನ ಅವರ ಸ್ಥಳ! ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಕಚೇರಿಗೆ ಹೋಗುವವರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಯಪ್ರಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಡ್ರೆಸ್ಸಿಂಗ್ ಸೆನ್ಸ್. ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನಡೆಯುವ ಆ ಭಂಗಿಯನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ನಮಗೆಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿ ಕುತೂಹಲ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೋಲು. "ನಮಸ್ಕಾರ ಅಶ್ವತ್ಥ್ ಅವರೇ " ಎಂದವರಿಗೆ "ನಮಸ್ಕಾರ ನಮಸ್ಕಾರ" ಎಂಬ ಮಂದಹಾಸ ಕೂಡಿದ ಉತ್ತರ.

ದೇವರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯವರನ್ನು ಕಂಡರೆ ಇಷ್ಟ ಎನ್ನುವ ಮಾತು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಾಬೀತಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲರೊಳಗೆ ಒಬ್ಬರಾಗಿದ್ದ, ಚಿತ್ರರಂಗವೇ ತಮ್ಮ ಮನೆ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ನಿಷ್ಠಾವಂತ, ಸಹೃದಯಿ ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯರೊಬ್ಬರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ದುಃಖ ಪಡುವುದರ ಬದಲಾಗಿ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡೋಣ. ಅವರಂತೆ ಎಲ್ಲರೂ ಒಳ್ಳೆಯವರಗಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸೋಣ. ಅಶ್ವತ್ಥ ವೃಕ್ಷದ ನೆರಳೂ ಇಲ್ಲ, ಚಾಮಯ್ಯ ಮೇಷ್ಟ್ರ ಪಾಠವೂ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಇರೋದಿಲ್ಲ. ಹಿಂದಿನದನ್ನೇ ರಿವೈಂಡ್ ಮಾಡಿ ನೋಡ್ಕೊತಿರ್ಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಚಿತ್ರ ರಂಗ, 'ರಮ್ಯ'ವಾಗಿರುವ ಅಸಹ್ಯಗಳನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ ನಿಜವಾದ ಪ್ರತಿಭೆಗಳೆಡೆಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸಲಿ. ಅಟ್ ಲೀಸ್ಟ್, ಇಂಥವರ ಬಗ್ಗೆ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಲಿ. ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆಂದು ಆಶಿಸುತ್ತ..

ಮತ್ತೆ ಬರುವೆ.

ಹೀಗೊಂದು ಕತೆ!

2010-01-17T20:03:00.003+05:30

**ಅರ್ಣವ = ಸಮುದ್ರ

ವಾಹಿನಿ = ನದಿ

ತರಂಗಿಣಿ = ಸರೋವರ

ಕಂಬಳಿಯ ಕಿಂಡಿಯೊಳಗಿಂದ ನೇಸರ ನಗೆಯಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವಮಾನವಾದಂತಾಯಿತು. ನಾ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪೇನು? ಬಹುಶಃ ಹೊತ್ತು ನೆತ್ತಿಗೇರಿತ್ತೋ ಏನೋ?

"ಲೋ ಅರ್ಣವಾ ಎದ್ದೇಳೋ ಮೇಲೆ..ಹೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ.."

ಅಮ್ಮನ ಚೀರಾಟಕ್ಕೆ ಎಚ್ಚರವಾಗಿ ಎದ್ದು ಕುಳಿತಾಗ ಬರೋಬ್ಬರಿ ಪೂರ್ವಾಹ್ನದ ೧೦ ಗಂಟೆ.

"ಇನ್ ಮುಂದೆ ಈ ಥರ ಆದ್ರೆ ಬಲೆ ಕಷ್ಟ, ಸ್ವಲ್ಪ ತಿದ್ಕೋ ಮಗನೆ" - ಹಿತನುಡಿಗಳು.

ಏನೂ ಕೇಳಿಸದವನಂತೆ ಹೋಗಿ ನಿತ್ಯ ಕರ್ಮಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮುಗಿಸಿ ಬಂದು "ಕಾಫಿ.." ಕೂಗಿದೆ. ಕೋಣೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬಟ್ಟೆ ಬದಲಾಯಿಸಿ ಟೇಪು ರೆಕಾರ್ಡರಿನಲ್ಲಿ ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತ ಕೂತೆ. " ಇವಳು ಯಾರು ಬಲ್ಲೆಯೇನು..ಇವಳ ಹೆಸರ ಹೇಳಲೇನು.." ಇಂಪಾದ ಹಾಡು. " ಅಣ್ಣಾ ಕಾಫೀ.." ಕೂಗುತ್ತ ಬಂದಳು ಶಾಲ್ಮಲೀ. ಅತ್ತ ಹಾಡಿನ ಕಡೆ ಗಮನ ಹೊಗಿಯೇಬಿಟ್ಟಿತು.

ನಾನು ಅರ್ಣವ್. ತಂಗಿ ಶಾಲ್ಮಲೀ. ಅಪ್ಪ ಚಂದ್ರೇಗೌಡ. ಅಮ್ಮ ವಿಜಯಮ್ಮ. ನಾಲ್ಕು ಮಂದಿಯ ಸುಖ ಸಂಸಾರ. ಊರು ಸಕಲೇಶಪುರದ ಬಳಿಯ ಮಲೆನಾಡ ಹಳ್ಳಿ. ಮೂರು ಮತ್ತೊಂದು ಮನೆಗಳು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಎಲ್ಲರೂ ಗೊತ್ತು. ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮುಗಿಸಿ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನೌಕರಿ. ಜೀವನಕ್ಕಾಗುವಷ್ಟು ಕಾಫಿ ತೋಟ ಮತ್ತು ಕಂಗು. ಇನ್ನೇನೂ ಬೇಡವೆನಿಸುವಷ್ಟು ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ. ತೃಪ್ತಿ. ನಾನು ಮೌನಿ. ತಂಗಿ ನನ್ನ ಮಾತೂ ಸೇರಿಸಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ ಮುದ್ದು..ಕುಟುಂಬದ ಮೊದಲ ಹೆಣ್ಣು ಕೂಸು ಎಂದು. ನನಗೂ ಕೂಡ.

ನೌಕರಿಗೆ ಸೇರಿ ಈಗ್ಗೆ ೨ ವರ್ಷಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಾನು ಏನನ್ನೂ ಬಯಸಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ತಂತಾನೇ ಆಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಮನೆಯ ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಪುತ್ರ. ಹೆತ್ತವರ ಮನದೊಳಗೆ ಮೊಮ್ಮಗುವಾಡಿಸುವ ಬಯಕೆ. ನಾ ತಾನೇ ಹರಕೆಯ ಕುರಿ ಅದಕ್ಕೆ.. ಸರಿ ಒಪ್ಪಿದೆ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಕೊಂಚ ಕಷ್ಟವಾಗತೊಡಗಿತು. "ಸಂಸಾರ, ಮಕ್ಕಳು, ಹೆಂಡತಿ, ಜವಾಬ್ದಾರಿ..ಯಾಕೆ ಬೇಕು ಇವೆಲ್ಲ?"

ಮರುಕ್ಷಣ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮಂದಿರ ಚಿತ್ರಣ. ಇದುವರೆಗೂ ನನಗಾಗಿ ಬದುಕಿದವನಲ್ಲ. ಈಗಲೂ ಹಾಗೆಯೆ ಅಂದುಕೊಂಡರಾಯಿತು. ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ನಾನೇ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಪರಿಹಾರ.

ಪತ್ರ ಬಂದಿತು..ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಫೋನ್ ಇಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಪತ್ರ.

" ಕ್ಷೇಮ.

ನೀನೂ ಕ್ಷೇಮವಷ್ಟೇ. ನಮಗೆ ಸೊಸೆಯನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಿನ್ನ ಅಮ್ಮನೂ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ದಣಿಯುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ . ಅವಳಿಗೂ ಸಹಾಯವಾದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಕುಶಾಲನಗರದ ಬಳಿಯ ಕಟ್ಟೆಪುರದವರು. ಸ್ಥಿತಿವಂತರು. ನಮ್ಮ ಅಂತಸ್ತಿಗೆ ಸರಿ ಹೊಂದುವರು. ನಿನ್ನ ಆಕ್ಷೇಪವಿಲ್ಲವೆಂದು ಬಲ್ಲೆವು. ಮತ್ತೆ ಪತ್ರ ಬರೆಯುವೆ."

ದಿಗಿಲಾಯಿತು. "ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕೆಲಸ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ನಾ ಮದುವೆಯಾಗಬೇಕೋ ಅಥವಾ.. " ಏನೂ ತೋಚಲಿಲ್ಲ. "ನಾ ಸ್ವಾರ್ಥಿಯಗುತ್ತಿದ್ದೇನೋ, ಅಥವಾ ಅಪ್ಪನೋ?" ಛೆ..ಎಂಥ ಸಂದಿಗ್ಧ! ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಎದುರಾಡುವ ಹಾಗಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದೇನಲ್ಲ, ಆದರೆ ರೂಢಿಯಿಲ್ಲ. ಅವುಡುಗಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾದೆ. ಒಳಗೊಳಗೇ ರೆಕ್ಕೆ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಹಕ್ಕಿಯ ಯಾತನೆ. "ನನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬೆಲೆಯೇ ಇಲ್ಲವೇ?" ಅವಮಾನದ ಪ್ರಶ್ನೆ, ಮನದೊಳಗೆ.

ಕೊನೆಗೂ ಅವರ ಬಯಕೆ ತೀರುವ ಕಾಲ ಬಂದೇ ಬಂತು. ಊರಿಗೆ ಬುಲಾವ್. ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥವೂ ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಬರುವ ಸೋಮವಾರ.. ಅಂದರೆ ಇನ್ನು ೫ ದಿನ ಬಾಕಿ ಅಷ್ಟೇ. ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ೬.೩೦ರ ಮೈಸೂರು-ಕೊಣನೂರು-ಸಕಲೇಶಪುರದ ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿ ಕಿಟಿಕಿಯ ಸೀಟು ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತೆ. ತಲೆಯೊಳಗೆ ಯೋಚನೆ. ಮನದೊಳಗೆ ಯಾತನೆ. ಯಾರ ಬಳಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು?

"ಮಗೂ, ಅದು ಹಿರಿಯ ನಾಗರಿಕರ ಸೀಟು..ಸ್ವಲ್ಪ ಏಳ್ತೀಯ ಮೇಲೆ?" ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧರ ಧ್ವನಿ. ಅದಕ್ಕೆ ಒತ್ತಾಗುವಂತೆ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದವರ ಮುಸಿ ಮುಸಿ ನಗು. ಮತ್ತೆ ಅವಮಾನ! ನಾ ತಿಳಿಯದೆ ಮಾಡದ ತಪ್ಪಿಗೆ. ಕ್ಷಮಿಸಿ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಬೇರೆ ಕಡೆ ಕೂತೆ. ಮನೆ ಸೇರಿ ಹೆಚ್ಚು ಮೌನಿಯಾಗಿ ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟನ್ನೇ ಮಾತಾಡುತ್ತ ಒಂದು ದಿನವನ್ನು ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ನೂಕಿದೆ.

ಕಾಫಿ ತಣ್ಣಗಾಗುತ್ತಿದೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಎತ್ತಿ ಹೀರಿಬಿಟ್ಟೆ. ಗಷ್ಟದ ಸಮೇತ. ಆಗಲೇ ಹೊಳೆದದ್ದು ನಾ ಎಲ್ಲೋ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದೆ ಎಂದು. ಏನು ಮಾಡಲೂ ತೋಚದೆ ತೋಟಕ್ಕಾದರೂ ಹೋಗಿ ಬರೋಣ ಎಂದು ಹೊರಟೆ. " ಲೋ ಅರ್ಣವಾ, ಸೀರೆ ಬಟ್ಟೆ ಎಲ್ಲ ತರಬೇಕು. ಎಲ್ಲೂ ಹೋಗಬೇಡ. ಹುಡುಕೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ ಆಮೇಲೆ..ಆಳು ಮಂದಿ ಬೇರೆ ಇಲ್ಲ" ಅಮ್ಮನ ಚೀರಾಟ. "ಇಲ್ಲೇ ತೋಟಕ್ ಹೋಗಿ ಬರ್ತೇನೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಅಷ್ಟೇ." ಮುಂದಿನದು ಹೆಜ್ಜೆಯ ಸಪ್ಪಳಗಳೇ.

ಸಪ್ಪಗೆ ಬೇಸರದ ಛಾಯೆ ಎದ್ದು ತೋರುವಂತಿತ್ತು ಮುಖ. ಮಳೆ ಆಗಷ್ಟೇ ನಿಂತಿತ್ತು...ಬಾಯಾರಿದ್ದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸಾವರಿಸುವಂತೆ. ಗಿಡ ಮರಗಳ ಎಳೆಗಳು ನೀರ ಹನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಮತ್ತೆ ಅವಮಾನ. ಎಲ್ಲವೂ ನಗುತ್ತಿರುವಾಗ ನಾ ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಎಂಬ ಅಂಶ ನನಗೂ ಹೊಳೆಯಿತು. ಆದರೆ ನಾನು ಅಸಹಾಯಕ. ಈ ಅಸಹಾಯಕತನ, ಕಡಿಮೆ ಮಾತು, ಕೊನೆಗೆ ಈ ಮದುವೆ ನಿರ್ಣಯ., ಎಲ್ಲ ಸೇರಿ ನನ್ನನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೆಳಕ್ಕೆ ನೂಕಿದ್ದವು.

ನಮ್ಮ ತೋಟಕ್ಕೂ, ಹಿರೆಮನೆ ಅಪ್ಪಣ್ಣಯ್ಯನವರ ತೋಟಕ್ಕೂ ನಡುವೆ ಸಣ್ಣ ಝರಿ. ಮಳೆಗಾಲ ಬೇರೆ.. ಶೃತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನರ್ತಿಸುತ್ತಾ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಇಲ್ಲೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕೂರೋಣ ಎಂದು ಒಂದು ಹಾಸು ಬಂಡೆಯನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಕೂತೆ. ಅದೇ ಮಾಮೂಲಿನಂತೆ ಯೋಚನಾಮಗ್ನನಾದೆ. ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷಗಳ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಹೆಂಗಸರ ನಗು ಕೇಳಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಿದೆ.. ಝರಿಯ ಆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ೫ ಹೆಂಗಸರ ಗುಂಪು. ಅದರಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಿರುವುದು ಎಂದು ಅನ್ನಿಸಿತು. ಯಾಕೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆಮೇಲೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು, ನನ್ನ ಚಪ್ಪಲಿ ನನಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆಯೇ ಜಾರಿ ನೀರಿಗೆ ಬಿದ್ದದ್ದನ್ನು ಅವರು ಗಮನಿಸಿದ್ದರು ಅಂತ. ಅವಮಾನವಾದಂತಾಗಿ ಎದ್ದು ಬಂದುಬಿಟ್ಟೆ. "ನನ್ನ ಚಪ್ಪಲಿ ನಾನು ಕಳಕೊಂಡ್ರೆ ಅವರಿಗೇನು ನಷ್ಟ?" ಎಂಬ ಭಂಡ ಉತ್ತರ.

ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಈ "ಅವಮಾನ" ಎಂಬ ಪದ ಮರೀಬೇಕು ಅಂತ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟಿದ್ದೀನಿ. ಕಷ್ಟ. ಬಿಟ್ಟೆ!

ಎಡಗಾಲಲ್ಲಿದ್ದ ಇನ್ನೊಂದು ಚಪ್ಪಲಿಯನ್ನೂ ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ನೀರಿಗೆಸೆದು ಮೇಲೆದ್ದೆ. ನಗು ಇನ್ನೂ ಜೋರಾಯಿತು. ಭರ್ರ್ ಎಂದು ಮನೆಗೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟೆ. ಅಮ್ಮ, ಶಾಲ್ಮಲೀ ಅಪ್ಪ ಎಲ್ಲ ತಯಾರಾಗಿ ನನಗಾಗಿ ಕಾದು ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಹೊಸ ಜವಳಿಯ ಉತ್ಸಾಹ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ನಾನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಚಪ್ಪಲಿ., ಅದಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆ ಹೆಂಗಸು ಮಾಡಿದ ಅವಮಾನ- ಇದರ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ರೋಬೋಟ್ ನಂತೆ ಬಟ್ಟೆ ಬದಲಾಯಿಸಿ ಬೇರೆ ಮೆಟ್ಟು ಧರಿಸಿ ಅವರ ಜೊತೆ ಹೊರಟೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಜವಳಿಯ ಬಣ್ಣ, ಅಂಚು ಹೀಗೆ ಏನೇನೋ ಮಾತಾಡಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾ ಮೌನಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿ ಕೂತಾಗಲೂ ಮೌನಿ. ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಬಂದಾಗ, "ನಾಲ್ಕು ಸಕ್ಲೇಶ್ಪುರ". ಇಷ್ಟೇ ಮಾತು. ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲೂ ಸಹ. ಅವರು ಆರಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ತಲೆ ಆಡಿಸಿದೆ. ಮದುವೆ ಹೆಣ್ಣಿಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಹ್ಞೂ೦ ಅಂದವನು ಇದಕ್ಕೆ ಯಾಕೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದು? ತಿರುಗಿ ಬರುವುದರೊಳಗೆ ಗಂಟೆ ಐದಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಇಲ್ಲೇ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಬರುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿ ಮನೆಯ ದಾರಿಯಿಂದ ಈ ಕಡೆಗೆ ಬಂದೆ. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂತಿದ್ದೆ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಏನೋ ಗದ್ದಲ. " ಲೇ ವಾಹಿನಿ..ನಿಲ್ಲೇ..ನಂದು ಕಣೆ ಆ ಗೊಂಬೆ, ಕೊಡೆ..ಅಮ್ಮ..ನೋಡು.."

ಅವಳೇ, ನನ್ನ ನೋಡಿ ಝರಿ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಆಡಿಕೊಳ್ಳೋ ಹಾಗೆ ನಕ್ಕವಳು. ಅವಳ ಸ್ನಿಗ್ಧ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಸ್ಥಬ್ದನಾದೆ. ಮಿಂಚಿನತಹ ಕಣ್ಣುಗಳು..ಆಹ್! ನನ್ನಲ್ಲಿ ಏನಾಗುತ್ತಿತ್ತೆಂದು ನನಗೇ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಏನೇನೋ ಭಾವನೆಗಳು ರೆಕ್ಕೆ ಬಿಚ್ಚಿ ಹಾರಲಾರಂಭಿಸಿದವು. "ತಪ್ಪು ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀಯ!" ಅಂತರಾತ್ಮದ ಕೂಗು. ಕೇಳುವ ಬೋಳೀಮಗ ಯಾರು ಎಂಬ ಧಿಮಾಕು. ಅವಳು ಮಾಡಿದ ಅವಮಾನ ಈ ಭಾವನೆಯ ಮುಂದೆ ಏನೇನೂ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಈ ರೀತಿಯ ಕಾರಣವೊಂದಕ್ಕೆ ಮೈ ಜುಮ್ಮೆಂದಿದೆ! ಏನೋ ಒಂದು ರೀತಿ ಸಂತೋಷ. ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಡಗರ.. ಮನೆಗೆ ಓಡಿದೆ..

ಅಮ್ಮ ನೂಲು ಹೊಸೀತಿದ್ರು...

" ಅಮ್ಮ, ಹುಡುಗಿ ಏನ್ ಓದ್ಕೊಂಡಿದಾಳೆ?"

"ಡಿಗ್ರಿ ಮಾಡ್ಕಂಡ್ ಅವ್ಳೆ ಮಗಾ..ಈಗ ಇಲ್ಲೇ, ಗುಡ್ದದಾಚೆ ಕೊಪ್ಪದಾಗವ್ಳೆ. ಅವಳ್ ಸ್ವಾದರ್ ಮಾವನ್ ಮನೆಯಾಗೆ. ಪಕ್ಸಕ್ಕೆ ಅಂತ ಬಂದವ್ಳಂತೆ."

"ಹೆಸರು"

"ತರಂಗಿಣಿ ಅಂತೆ. ನಂಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟೂ ಹಿಡುಸ್ನಿಲ್ಲ ಆ ಹೆಸರು. ಅದೇನು ಅಂತ ಹೆಸರು ಮಡುಗ್ತಾರೋ ಈಗಿನ್ ಕಾಲ್ದಾಗೆ!"

ಅಮ್ಮ ತುಸು ಹಳೆ ಕಾಲದವಳ ಹಾಗೆಯೇ. ಅಪ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಫಾರ್ವರ್ಡ್. ಅಪ್ಪನೇ ನಮಗೆ ಇಷ್ಟು ಚೆಂದದ ಹೆಸರುಗಳನ್ನಿಟ್ಟಿದ್ದು. ಅಮ್ಮನ ವಿರೋಧದ ನಡುವೆಯೂ!

ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಏನೋ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕತೊಡಗಿದೆ. "ಮದುವೆ ನಿಶ್ಚಯವಾದೋನು ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಣ್ಣಿನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸೋದು ಅಂದ್ರೆ ಏನು?ಅದು ಬುದ್ಧಿಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತೆ. ಮನಸ್ಸಿಗಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಹುಂಬ ಸತ್ಯದ ಮಿಥ್ಯ ಅರಿವು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ, ಹುಡುಗಿ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಾ ಅಂತ ನನ್ನ ಕೇಳಿಯೇ ಇಲ್ವೆ ಇವರು?" ಯಾವತ್ತೂ ಇಲ್ಲದ್ದು, ಒಂಥರಾ ಭಂಡ ಧೈರ್ಯ ಬಂದು ದೊಡ್ಡ ಗಂಡಸಿನ ಹಾಗೆ ಯೋಚಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದೆ.

ದಿನಸಿ ಅಂಗಡಿ ವೆಂಕಟರಮಣ ಶೆಟ್ರ ಮಗ ನನ್ನ ಓರಗೆಯವನು. ಊರಲ್ಲಿ ಅಟ್ ಲೀಸ್ಟ್ ಒಂದು ಬೈಕ್ ಅಂತ ಇದ್ದದ್ದು ಅವನ ಹತ್ರಲೇ. ಅದೂ ಬಜಾಜ್ ಚೇತಕ್. ಒಂದರ್ಧ ಗಂಟೆ ಗಾಡಿ ಬೇಕಿತ್ತು ಅಂತ ಕೇಳಿ ಇಸಕೊಂಡು, ಕೊಪ್ಪಕ್ಕೆ ಹೊರಟೆ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನೇನೋ ಯೋಚನೆಗಳು. ಅವ್ಯಕ್ತ ಭಾವನೆಗಳು. ಯಾವುದೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಲ್ಲ. ಗಾಡಿ ಏರಿ ಹೊರಟು ಕೊಪ್ಪ ತಲುಪಿದ್ದೇ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ಮನೆ ತೋರಿಸಿದರು. ಬಾಗಿಲು ಬಡಿದೆ. ಒಬ್ಬ ಆಳೆತ್ತರದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದರು.

"ಯಾರು, ಗೊತ್ತಾಗ್ಲಿಲ್ವಲ್ಲಾ.."

"ನಾ...ನು ಇಲ್ಲೇ ಆಚೆ ಕಡೆ ಮಾರೇನಹಳ್ಳಿ ಚಂದ್ರೇಗೌಡರ ಮಗ."

"ಓಹೋ, ನಮ್ ಭಾವಿ ಅಳೀಮಯ್ಯ. ಬಲ್ಲಿ, ಬಲ್ಲಿ"

ಅವ್ರು ಹುಡುಗಿ ತಂದೆ ಇರ್ಬೇಕು ಅಂದ್ಕೊಂಡೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ, "ಅವ್ವ ತರಂಗಿಣಿ..ನೋಡು ಬಾ ಯಾರ್ ಬಂದವರೆ ಅಂತವ.." ಅರುಚಿದರು.

ಒಳಗಿನಿಂದ ಲಂಗ ದಾವಣಿ ಧರಿಸಿದ್ದ ಲಕ್ಷಣವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಆಕೆ ಬಂದಳು. ಮನಸ್ಸು ತಕ್ಷಣ ವಾಹಿನಿಯ ಕಡೆ ಹರಿಯಿತು. ಮಾಡರ್ನ್ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ್ದ ಅವಳು, ಲಂಗ ದಾವಣಿ ಧರಿಸಿರುವ ಇವಳು. ತುಲನೆ! ನಾಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಳೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಕಡೆ ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರಪ್ಪ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಎದ್ದು ಹೋಗಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರು.

"ನಾನು ಅರ್ಣವ್."

"ಗೊತ್ತು. ಫೋಟೋ ನೋಡಿದ್ದೀನಿ."

"ಒಹ್! ನಂಗೆ ಗೊತ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮನ್ನ ನಾನು ಇದೆ ಫಸ್ಟ್ ನೋಡ್ತಿರೋದು. ನಿಮ್ ಹತ್ರ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತಾಡಬೇಕು"

ಅವಳಿಗೆ ಖುಷಿ ಆಯ್ತು ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ಮುಖವನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದೆ.

"ಹೇಳಿ"

"ಇಲ್ಲಿ ಬೇಡ, ಬೇರೆ ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಪ್ರಶಾಂತ ಜಾಗ ಇದ್ರೆ ಹೋಗೋಣ್ವಾ?"

"ಸರಿ ಬನ್ನಿ"

ಅವಳ ಹಿಂದೆ ನಡೆದೇ. ಪಾಪ ಅವಳಿಗೇನು ಗೊತ್ತು, ಶಾಂತವಗಿರೋ "ತರಂಗಿಣಿ"ಗೆ ಕಲ್ಲೆಸೆದು ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೋಲಾಹಲವನ್ನೇ ಉಂಟು ಮಾಡಲಿದೆ ನನ್ನ ಮಾತು ಎಂದು?

ಊರ ಕೆರೆಯ ಮೇಲೆ, ನಿರ್ಜನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತೆವು. ನಾನು ನೀರನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಕೆ ನನ್ನನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

"ನಿಮಗೆ ಈ ಮದ್ವೆ ಒಪ್ಪಿಗೇನಾ?"

ಅನಾಮತ್ತಾಗಿ ಬಂದ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಆಕೆ ನಿರುತ್ತರಳಾದಳು ಅನ್ನಿಸಿತು.

"ಹೌದು. ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಇಷ್ಟ ಅಂದ ಮೇಲೆ ನನಗೂ ಕೂಡ. ಮಕ್ಕಳಾಗಿ ತಾಯ್ ತಂದೆಯರ ಆಸೆ ನಡೆಸಿಕೊಡೋದು ನಮ್ ಕರ್ತವ್ಯ ಅಲ್ವ?"

ಇವಳ ಮುಂದೆ ನಾನು ಬಹಳ ಸಣ್ಣವನಾಗಿ ಹೋದೆ ಅನ್ನಿಸ್ತು ಒಂದೇ ಮಾತಿಗೆ.

"ನಿಮಗೆ?"

"ಇಲ್ಲ. ನಂಗೆ ಬೇರೆ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿ ಹಿಡ್ಸಿದಾಳೆ"

" "

"ಏನಾದರೂ ಮಾತಾಡಿ. ಪ್ಲೀಸ್. ನೀವೂ ಡಿಗ್ರಿ ಓದಿದ್ದೀರಿ. ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೊತೀರಾ ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದೀನಿ."

"ಡಿಗ್ರಿ ಮಾಡಿದ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನಮ್ ತನ ನಾವ್ ಬಿಡಬೇಕು ಅಂತಲ್ಲ."

ಕಪಾಳಕ್ಕೆ ತೆಗೆದು ಬೀಸಿದ ಹಂಗಿತ್ತು ಮಾತು. ಮತ್ತೆ ಅಸಹಾಯಕನಾದೆ. ಅದರೂ ಈ ಬಾರಿ ಬಿಡಲಾರೆ ಅಂತ ನಿರ್ಧರಿಸಿಕೊಂಡೆ.

"ಹಾಗಲ್ಲ..."

"ಹಂಗೂ ಅಲ್ಲ, ಹಿಂಗೂ ಅಲ್ಲ. ನೀವು ಯೋಚ್ಸೋ ಹಂಗಂತೂ ಅಲ್ವೇ ಅಲ್ಲ."

ಮತ್ತೆ ಚಡೀ ಏಟು.

"ನಾನು ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಗೆಲ್ಲಾ ಹೇಳ್ಕೊಂಡ್ ನಿಮ್ ಫೋಟೋ ತೋರ್ಸಿದೀನಿ. ಇದಕ್ಕೇನ್ ಹೇಳ್ತೀರಾ?"

"ಅದು ನನ್ ತಪ್ಪಲ್ಲ."

"ತಪ್ಪು ನಿಮ್ದಲ್ದಿದ್ರೂ ಹಾಳಾಗೋದು ನನ್ ಬಾಳು."

"ಅದಕ್ಕೆ ನಾನ್ ಹೊಣೆ ಅಲ್ಲ. ಮದ್ವೆ ನನ್ ಸ್ವಂತ ವಿಷ್ಯ. ಅದರಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯವರು ತಲೆ ಹಾಕೋದು ನಂಗೆ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ."

"ನಿಮ್ ಅಪ್ಪಾನೆ ನಿಮಗೆ ಬೇರೆಯವರ?"

"ನೋಡಿ, ನಾನು ವಾಹಿನಿ ಅನ್ನೋ ಹುಡುಗೀನ ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟಿದ್ದೀನಿ. ಪ್ರೀತಿ ತಂತಾನೇ ಬೆಳೀಬೇಕು. ಗೊಬ್ರ ಹಾಕಿ ಬೆಳ್ಸಕ್ಕಾಗಲ್ಲ."

"ನನ್ ಗತಿ?"

"ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಳೋಕೆ ಬಂದೆ. ಇನ್ನೂ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥನೂ ಅಗಿಲ್ವಲ್ಲ..."

"ನಿರ್ಧಾರ ಆಗಿದ್ಯಲ್ಲ?"

"ಮನಸಲ್ಲಿ ಅಂದ್ಕೊಂಡಿರೋದಕ್ಕೂ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇದೆ."

"ಹ್ಹ"

"ನೋಡಿ, 'ಅರ್ಣವ'ವನ್ನ ಯಾವತ್ತಿದ್ರೂ 'ವಾಹಿನಿ' ಹರೀತಾ ಹರೀತಾ ಸೇರಬೇಕು. ನಿಂತಲ್ಲೇ ನಿಂತಿರೋ, ತಟಸ್ಥವಾಗಿರೋ 'ತರಂಗಿಣಿ' 'ಅರ್ಣವ'ವನ್ನ ಸೇರೋ ಕನಸು ಕಂಡ್ರೆ ನಿಜವಾಗುತ್ತ?"

"ನಾನು ಕನಸು ಕಂಡಿಲ್ಲ. ನನ್ನಲ್ಲಿ ಆ ಆಸೆ ಹುಟ್ಸಿದಾರೆ."

"ತೆಗೆದ್ ಹಾಕ್ಬಿಡಿ ಆ ಆಸೇನ ಮನಸ್ಸಿಂದ."

"ಎಷ್ಟು ಸುಲಭದ ಮಾತು!"

"ನಾ ಹೇಳೋದ್ ಹೇಳಿದೀನಿ. ಮದ್ವೆ ಆಗಿ ಇಬ್ರೂ ತೊಂದ್ರೆ ಪಡೋ ಬದ್ಲು ಈಗಲೇ ಸರಿ ಮಾಡ್ಕಂಡ್ರೆ ಒಳ್ಳೇದು. ನನ್ ಕೆಲಸ ನಾ ಮಾಡಿದೀನಿ. ನಾ ಬರ್ತೀನಿ."

ಸುಮ್ಮನೆ ಎದ್ದು ಬಂದೆ ಬಿಟ್ಟೆ. ಅವಳ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಕೂಡ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲಿಲ್ಲ. ಏನೋ ದೊಡ್ಡದನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದವನ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ನನ್ನಲ್ಲಿ. ವಿಜಯೋತ್ಸಾಹದ ನಗು, ಮುಖದಲ್ಲಿ.

ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ. ಅಮ್ಮ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. "ಅಮ್ಮ, ಆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಎದುರು ಮನೆಗೆ ಏನು ಅಷ್ಟೊಂದು ಜನ?"

"ಓ, ಪುಟ್ರಾಮಯ್ನೋರ್ ಮನೆಯಾ? ಅವ್ರ ಮೊಮ್ಮಗಳ ಲಗ್ನವಂತೆ. ಇಕಾ, ಈಗ ತಾನೇ ಕಾಲ್ಡು ಕೊಟ್ ಹ್ವಾದ್ರು.."

"ವಾಹಿನಿ ವೆಡ್ಸ್ ಹರೀಶ್"

ಭೂಮಿ ಸೀಳು ಬಿಟ್ಟ ಹಂಗಾಯ್ತು. ನನ್ನ ಅವಿವೇಕತನಕ್ಕೆ ಮೆಟ್ಟು ತಗೊಂಡು ಹೊಡ್ಕೊಬೇಕು ಅನ್ನಿಸ್ತು. ಯಾಕ್ ಹಿಂಗಾಯ್ತು?

ಯಾಕ್ ನಾನ್ ಒಂದ್ ಕ್ಷಣ ನನ್ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಿದ ಹಂಗೇ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ? ನಾನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಪಡೀಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಹಟವೋ ಅಥವಾ ನನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧಾರ ತಗೊಳೋಕೆ ಇವರ್ ಯಾರು ಅನ್ನೋ ಸಿಟ್ಟೋ ನನ್ನ ಕೈಲಿ ಈ ಥರ ಮಾಡಿಸಿತೋ?

ತುಲನೆ! ಈಗ ಮಾಡಬೇಕು. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ನಿರ್ಧಾರಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕೊಡುವ ಅವಳೆಲ್ಲಿ? ನಾನು, ನನ್ನದು ಅಂತ ಅಲೆಯೋ ನಾನೆಲ್ಲಿ. ಕುಬ್ಜನಾಗಿ ಹೋದೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಹಾಯ್ದು ಹೋಯ್ತು. "ಈ ಕ್ಷಣ ಹೋಗಿ ತರಂಗಿಣಿಯ ಕಾಲು ಹಿಡಿದು ಕ್ಷಮಿಸು ಅನ್ಬೇಕು."

ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಹೊರಟೆ. "ನಾನು.."

"ಥೂ, ನಾನು ನಾನು ಅಂತ ಸತ್ತೆಯಲ್ಲೋ ಬೇವರ್ಸಿಯೇ!" ಅಂತರಾತ್ಮದ ಛೀಮಾರಿ.

ಗಾಡಿ ಕೇಳುವಷ್ಟು ವ್ಯವಧಾನವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಓಡಿದೆ. ಮನಸಲ್ಲಿ, ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಯೋಚನೆ. 'ನನ್ನ ಈ "ಅಹಂ"ಭಾವವೇ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿಸಿತೆ?'

ಕೊಪ್ಪ ತಲುಪಿದೆ. ರಾತ್ರಿ ೯ ದಾಟಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನದಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ಆಯಿತು ಈ ಹಾಳಾದ ಮನಸ್ಸಿಂದ ಅಂತ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಮೆನೆ ಕಡೆ ನೋಡಿದೆ. ಜಿಟಿ ಜಿಟಿ ಮಳೆ ಶುರುವಾಯ್ತು. ಒದ್ದೆ ಮುದ್ದೆಯಾದೆ. ಮನೆ ಬಳಿ ಹೋದೆ. ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಚಪ್ಪಲಿಗಳು ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿದ್ದವು.

"ಓ ಅರ್ಣವ ಬಂದ್ರು"

ಗುಸು ಗುಸು ಕೇಳಿಸಿತು.

"ಅಯ್ಯೋ, ಬಾಪ್ಪಾ.. ನನ್ ಮಗಳ ಈ ಯೋಗಮುದ್ರೆ ನೋಡಕ್ ಬಂದ್ಯಾ?" - ತರಂಗಿಣಿಯ ಅಮ್ಮನ ಅಳು!

ಕಾಲುಗಳು ನಡುಗಲು ಹತ್ತಿದವು.

"ನೀವ್ ಹಂಗ್ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಬಟ್ಟೆ ಒಕ್ಕಬತ್ತೀನಿ ಅಂತೇಳಿ ಕೆರೆ ಕಡೀಕೆ ಓದಳು ಕಣಪ್ಪ..ಕಾಲು ಜಾರಿ ಬಿದ್ದೌಳೆ ಅನ್ನುಸ್ತದೆ. ಜೇಡಿ ಮಣ್ಣು..ಸೆಳಕಂದ್ಬುಡ್ತು."

ವಿಕಾರ ರೋದನ.

"ಸೆಳೆದದ್ದು ಜೇಡಿ ಮಣ್ಣಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅಹಂಕಾರ ಅವಳನ್ನ ದೂಕಿತು" ಮನಸ್ಸಲ್ಲೇ ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಮಳೆಯಲ್ಲೂ ಮೈ ಬೆವರತೊಡಗಿತು.

"ಪಾಪ. ಮಾತಾಡಬೇಕು ಅಂದಾಗ ಒಂದು ಮಾತು ಕೇಳದೆ ನನ್ ಜೊತೆ ಬಂದಳು. ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆಯೇ ಮಾಡದೇ ನಾನು ಕೇವಲ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದೆ. ಎಂಥ ಹೀನ ಜನ್ಮ ನನ್ನದು?" ಈ ಬಾರಿ ನಿಜವಾದ ಅವಮಾನ ಆದಂತಾಯಿತು. ಬದುಕುವ ಆಸೆಯನ್ನೇ ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುವಂಥ ಅವಮಾನ. ಪ್ರಯೋಜನ ಏನು? ನಾನು "ನನ್ನ ಜೀವನ" ಎಂಬ ಯಜ್ಞ ಕುಂಡಕ್ಕೆ ತರಂಗಿಣಿಯನ್ನು "ಸಮಿತ್ತಾಗಿ" ಬಳಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಗಿತ್ತು ಅದಾಗಲೇ. ತರಂಗಿಣಿಯ ಶಾಂತ ಮಾನಸ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಕಲ್ಲೆಸೆದು ಘೋರ ಪ್ರಳಯ ಉಂಟು ಮಾಡಿ..ಅತ್ತ ವಾಹಿನಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಇತ್ತ ತರಂಗಿಣಿಯೂ..ಛೆ!

"ಮನಸ್ಸೇ ಹೀಗಾ?"

ಅಂತರಾತ್ಮದ ವಿಕೃತ ನಗು!

ಮಂದಹಾಸ ಬೀರುತ್ತ ಚಿರ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದ ತರಂಗಿಣಿಯ ಮಂದಹಾಸ ನನ್ನನ್ನು ಇರಿದು ಇರಿದು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿತ್ತು!

ಸುಮ್ಮನೆ ಪಡಸಾಲೆಯ ಕಂಬಕ್ಕೆ ಒರಗಿ ಕುಸಿದೆ..

ಶಿರಾಡಿಯಲ್ಲೊಂದು ಪಯಣ..

2010-01-09T20:43:00.004+05:30

ಆಹ್..ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಮುಗಿದೇ ಹೋದವು.. ೯೫% ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮುಗ್ಸಿಯೇಬಿಟ್ಟೆ! ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಓದಿ ಓದಿ (!) ಸುಸ್ತಾಗಿತ್ತು. ಮೈಸೂರು ಬೆಂಗಳೂರ ಹಾದಿಯನ್ನೇ ಹಿಡೀತಾ ಇರೋದು ನನ್ನ ಸುಸ್ತಿಗೆ ಬೇಜಾರಿಗೆ ಇನ್ನೊಂಚೂರು ಕುಮ್ಮಕ್ಕು ಕೊಡ್ತಾ ಇತ್ತು.. ಮುಂಚೆ ಎಲ್ಲ..ಯಾಕೆ ಈಗ್ಗೆ ೫ ವರ್ಷಗಳ ಕೆಳಗೆ ರಾತ್ರಿ ೮ ಗಂಟೆ ಆಯ್ತು ಅಂದ್ರೆ ಸಾಕು, ಮೈಸೂರಿನ ಬೀದಿ ಬೀದಿಗಳೂ ಬಿಕೋ ಅಂತಿದ್ವು. ಅಷ್ಟು reserved ಆಗಿದ್ರು ಜನ. ಆದ್ರೆ ಈಗ, ಯಾವ್ದಾದ್ರೂ ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆ ಬದೀಲಿ ಮನೆ ಮಾಡ್ಕೊಂಡ್ಬಿಟ್ರೆ ದೇವ್ರೇ ಗತಿ! ಎಲ್ಲಿಗಾದ್ರೂ ಹೋಗ್ಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ ೫ ನಿಮಿಷ ಮುಂಚೆ ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡಿದರೂ ಸಾಕಿತ್ತು ಆಗ, ಆರಾಮಾಗಿ ಹೋಗಿ ಬರಬಹುದಿತ್ತು. ಈಗ ಹಿಂದಿನ ದಿನವೇ ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡಿ ಹೊರಡಬೇಕು. ಸಾಕ್ಷಿ ಕೇಳ್ತೀರಾ? ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಮೈಸೂರಿಂದ ಕೆ.ಆರ್.ನಗರಕ್ಕೆ ೧ ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಬಹುದಿತ್ತು. ಈಗ ಅದು ಇನ್ನೊಂದರ್ಧ ಗಂಟೆ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗುತ್ತೆ! ಯಾಕಂದ್ರೆ, ಮೈಸೂರಿನ ಮುಖ್ಯ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಿಂದ ಹಿನಕಲ್ ದಾಟಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗೋದಕ್ಕೆ ೧೧ ಸಿಗ್ನಲ್ ಗಳ ಲಕ್ಷ್ಮಣ ರೇಖೆ! ಹಿಂಗೆಲ್ಲ ಇದ್ರೆ ಯಾರ್ ತಾನೇ ನಖಶಿಖಾಂತ ಉರ್ಕೊಳಲ್ಲ ಹೇಳಿ.. ಹಂಗಾಗೆ ನಾನು ಆಗಾಗ ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಕಾಡು ಮೇಡು ಅಲೆಯೋಕೆ ಹೋಗೋದು. ನನ್ ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲ ಬೈತಾರೆ ನನ್ನ ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿ ಅಂತ..ಆದ್ರೆ "ಕತ್ತೆ ಬಲ್ಲುದೆ ಕಸ್ತೂರಿ ಸುವಾಸನೆಯ" ಅಂದ್ಕೊಂಡು ಸುಮ್ನಾಗ್ಬಿಡ್ತೀನಿ.

ಅರೆ ಬೆಟ್ಟ ರೈಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಷನ್ನಿಂದ ಕಾಣೋ ದೃಶ್ಯ.

ಈ ಬಾರಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ನಡೀತಿರ್ವಾಗ್ಲೇನೆ ಒಂದ್ subject ಗೆ ೧ ವಾರ ರಜ ಸಿಕ್ತು. ಆಗ್ಲೇ ಏನೋ ದೇವರ ಕೃಪೆಯಿಂದ, ನನ್ ಗೆಳೆಯ ಸುಮಂತ್ ನ ತಂದೆ ರೈಲ್ವೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋದ್ರಿಂದ, ಸಕಲೇಶಪುರದಿಂದ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯದವರೆಗೂ inspection car ನಲ್ಲಿ ಹೋಗೋ ಪುಣ್ಯ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾಯ್ತು. ಅಬ್ಬಾ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಮೂರೇ ಗೇಣು ಅನ್ನೋ ಹಂಗಿದೆ ಜಾಗ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ. ಸುಮ್ನೆ ರೈಲಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಬಂದದ್ದಾಯಿತು ಆಗ. ಆದ್ರೆ ತಲೆ ತುಂಬಾ ಬರೀ ಅವೇ, ಆ ಬೃಹತ್ ಪರ್ವತಗಳೇ ತುಂಬಿವೆ! ಕೊನೆ ಪರೀಕ್ಷೆನ ಹೆಂಗೆ ಬರೆದ್ನೋ ಆ ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೇ ಗೊತ್ತು.
ಕೊನೆ ಪರೀಕ್ಷೆ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ನನ್ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತ ಬಾಲಾಜಿ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ತಾನು ಶಿರಾಡಿ ಘಾಟಿಯ ಅರೆ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ trek ಹೋಗಣ ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ದೀನಿ ಅಂದ. ಅವನ ಜೊತೆ ಅವನ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಗೆಳೆಯ ಹೊರಡ್ತಿದ್ದಾನೆ ಅಂತಿತ್ತು ಅವನ ಅಂಬೋಣ! ನನ್ ಮನಸ್ಸು ಈ ಕಡೆ ಪುಕ ಪುಕ ಅಂತಿತ್ತು.. ಛಾನ್ಸ್ ಸಿಕ್ಕಿದ್ರೆ ಅವನ ಗೆಳೆಯನ ಬದ್ಲು ನಾ ಹೋಗಬಹುದಿತ್ತು ಅಂತ! ಕಡೆಗೆ ಅವನೂ ಹಂಗೆ ಅಂದ. I was very happy :P ನಮ್ ಜೊತೆಗೆ ಆಕಾಶ್ ಕೂಡ ಬರ್ತೀನಿ ಅಂದ.. ಸರಿ ಶುರುವಾಯ್ತು ನಮ್ ಪ್ರಯಾಣ..
04/01/2010, ರಾತ್ರಿ ೧೧.೦೦ ಗಂಟೆಗೆ ಧರ್ಮಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗೋ ರಾಜಹಂಸ ಬಸ್ಸು ನಮಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು. ಬಸ್ ಟಿಕೆಟ್ ಬುಕ್ ಮಾಡ್ಸಿಲ್ಲ..ಸೀಟ್ ಸಿಗುತ್ತೋ ಇಲ್ವೋ ಅನ್ನೋ ಭಯ ಬೇರೆ ಇತ್ತು. ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ, ರಿಸರ್ವ್ ಮಾಡ್ಸಿದ್ ೩ ಜನ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರು ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ..ಹಂಗಾಗಿ ಮೊದಲ ೩ ಸೀಟ್ಗಳೇ ಸಿಕ್ಕವು.
"ಗುಂಡ್ಯ ೩ ಕೊಡಿ ಸಾರ್! ಸಾರ್ ಹಂಗೆ, ಗುಂಡ್ಯ ಬಂದಾಗ ಚೂರು ಎಬ್ಬಿಸ್ಬಿಡಿ ಸಾರ್!"
"ಆಯ್ತು ಕಣ್ರೀ!"
ಹಾಸನದವರೆಗೂ ಪ್ರಯಾಣದ ಅನುಭವವೇ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ. ರಸ್ತೆ ನಿಜವಾಗಿ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಸಕಲೇಶಪುರದವರೆಗೆ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಆಮೇಲಿಂದ ಯಾರದ್ರೂ ಬಸುರಿ ಹೆಂಗಸು ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದ್ರೆ, ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೇ ಮಗು ಹೆರೋ ಸನ್ನಿವೇಶ ಬರಬಹುದಾದಂಥ ಘೋರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಸಕಲೇಶಪುರದಲ್ಲಿ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಕಾಪಿ ಹೀರಿ ಮತ್ತೆ ಬಸ್ ಹತ್ತಿದ್ವಿ. ನಿದ್ದೆ ಅಂತೂ ಈ ಹಾಳಾದ್ ರಸ್ತೇಲಿ ಹತ್ರಕ್ಕೂ ಸುಳಿಯಲ್ಲ ಅಂತ ನಾವೂ ಕೂಡ ಡ್ರೈವರ್ ಕ್ಯಾಬಿನ್ ನಲ್ಲೆ ಕೂತ್ವಿ. ಡ್ರೈವರ್ ಜೊತೆ ಎಲ್ಲ ಥರದ ವಿಷಯಗಳನ್ನೂ ಮಾತಾಡ್ಕೊಂಡು ಕೂತಿದ್ವಿ. ಭಾಳ ತಿಳ್ಕೊಂಡಿದ್ದ ಮನುಷ್ಯ! ನೋಡ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಂಗೇ ಗುಂಡ್ಯ ಬಂದೇ ಬಿಡ್ತು! ಇಳಿದ್ವಿ..ಸುಮಾರು ೪.೧೫ ಗಂಟೆ ಆಗ. ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಟಿಕೆಟ್ ಚೆಕಿಂಗ್ ಅಂತ ಬಂದ್ರು ಇಬ್ರು. ನಾನಂತೂ ಬೈಕೊಂಡೆ ಮನಸ್ಸಲ್ಲೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ. ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಬರೋದೇ ಮುಂಜಾವಿನಲ್ಲಿ. ಅದನ್ನೂ ಹಾಳ್ ಮಾಡಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾನಲ್ಲ ಅಂತ! ನಮ್ ಟಿಕೆಟ್ ತೋರಿಸಿ ಹೊರಟ್ವಿ ನಾವು. ಚೆಕ್ ಪೋಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಆಸಾಮಿ ಪೋಲೀಸು, ಆರಾಮಾಗಿ ಗೊರಕೆ ಹೊಡೀತಿದ್ದ. ಅಣ್ಣ, ಗುಂಡ್ಯ ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಐ.ಬಿ.ಗೆ ಹೆಂಗೆ ಹೋಗ್ಬೇಕು ಅಂತ ಚುಮು ಚುಮು ಚಳೀಲಿ ನಡುಗಿಕೊಂಡು ಕೇಳಿದ್ರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ಬೇಕು ಅಂದ್ಬಿಡೋದೇ ಆತ? ನಮಗೆ ಎದೆ ಡಮ್ ಅಂದ್ಬಿಡ್ತು ಒಂದ್ ಕ್ಷಣ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಒಂದು ಹೋಟೆಲಿನವರು ಎದ್ದಿದ್ರು. ಅವರನ್ನ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಇದೆ ರಸ್ತೇಲಿ ಹೋದ್ರೆ ಮುಂದೆ ಕೆಂಪು ಹೊಳೆ ಸೇತುವೆ ಸಿಗುತ್ತೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಅಂತ ತನ್ನ ಕನ್ನಡ-ಮಲಯಾಳಂ ಮಿಶ್ರಿತ ಭಾಷೇಲಿ ಹೇಳಿದ. ನೋಡಿ ನಮ್ ಹಣೆಬರಹ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಲಯಾಳಿಗಳ ದರ್ಬಾರು! ತುಳು ನಾಡು ಬೇಕು ಅಂತ ಕೂಗೋ ಜನ ಅವರ ಸ್ಥಳವನ್ನ ಜೋಪಾನ ಮಾಡ್ಕೋಬೇಕೋ ಬೇಡವೋ? ಹುಡುಕಿದರೂ ಒಬ್ರೂ ಕನ್ನಡದವರಿಲ್ಲ, ತುಳುವರೂ ಇಲ್ಲ! ಐ.ಬಿ. ಹತ್ರ ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದವರು ತುಳುವರೂ ಇದ್ದದ್ದು ಗೊತ್ತಾಯ್ತು! ಈಗ ಇನ್ನೊಂದ್ ತೊಂದ್ರೆ ಎದುರಾಯ್ತು! ಐ.ಬಿ. ಕಾವಲುಗಾರ ಕೋಣೆಗೆ ಬೀಗ ಜಡಿದುಕೊಂಡು ಮಲಗಿದ್ದ! ಎಬ್ಬಿಸೋದಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸು ಬರ್ಲಿಲ್ಲ.. ಹಂಗಾಗಿ ೬ ಗಂಟೆವರೆಗೂ ಅಲ್ಲೇ ಸೇತುವೆ ಮೇಲೆ ಕೂತ್ಕೊಂಡು ಚಂದ್ರ ತಾರೆಗಳನ್ನ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ವಿ..

ಸೇತುವೆ ಬಳಿಯಿಂದ ಕಾಣೋ ವೆಂಕಟಗಿರಿಯ ದೃಶ್ಯ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ ಹೋಗಿ, ಆ ಕಾವಲುಗಾರನ ಬಳಿ ಮಾತಾಡಿ ರೂಂ ಪಡೆದೆವು.ಆಕಾಶ್ ಮಲಕ್ಕೊಂಡ. ನಾನೂ ಬಾಲಾಜಿ ಇಬ್ರೂ ಕೆಂಪು ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ಆಡಿ ಬಿದ್ದು ಬಂದೆವು!

ಕೆಂಪು ಹೊಳೆಯೊಳಗೆ..

ಕಾವಲುಗಾರನೇ ನಮಗೆ ಗೈಡ್ ಹುಡುಕಿಕೊಟ್ಟ. ದೇವಪ್ಪ ಅಂತ ಅವರ ಹೆಸರು..ಕೇವಲ ೭೦ ವರ್ಷದ ಯುವಕ! :)

ದೇವಪ್ಪ

ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಅಲ್ಲೇ ಕೈರಳೀ ಹೋಟೆಲ್ನಲ್ಲಿ ತಿಂಡಿ ತಿಂದು, ಮದ್ಯಾಹ್ನಕ್ಕೊಂದಿಷ್ಟು ಕಟ್ಟಿಸ್ಕೊಂಡು ನಮ್ ಟ್ರೆಕ್ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ವಿ.
ದೇವಪ್ಪನವರ ಮುಂದಾಳತ್ವದಲ್ಲಿ ಹೊರಟೆವು. ಮೊದಲಿಗೆ ಅರೆಬೆಟ್ಟ ಅಂತ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದ್ವಿ. ಈ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ ಮೊದಲಿಗೆ ಸಿಗೋದು ಐಜಿಬೆನ್ದು ಅಂತಲೋ ಏನೋ ಒಂದು ಪಕ್ಕಾ ತುಳುವ ಶೈಲಿಯ ಹಳ್ಳಿ. ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯ, ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಮನೆಗಳು, ಎರಡು ಗುಡಿಗಳು...ಸುಮಾರು ಎಕರೆ ಅಡಿಕೆ ತೋಟ!ಇಷ್ಟೇ ಆ ಹಳ್ಳಿ, ಭೌಗೋಳಿಕವಾಗಿ ಮಾತ್ರ! ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಅದು ನಮ್ಮಂಥವರಿಗೆ ಶಾಂತಿಯನ್ನೀವ ಸುರಧಾಮವೇ ಸೈ. ಹಳ್ಳಿಯನ್ನು ದಾಟಿ ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಯಣ.

ಕಾಡು ದಾರಿ

ಅಸರೆಗೆಂದು ದೇವಪ್ಪ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೊಂದು ಕೋಲು ಕೊಟ್ಟರು. ಹೇಳ್ತೇನೆ ಕೇಳಿ, ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನಮ್ಮ ತಲೆಮಾರಿಗಿಂತ ದೇವಪ್ಪನಂಥವರು ಸಾವಿರ ಪಾಲು ಮೇಲು. ನಾವು ಸಾವಿರಾರು ರೂಗಳ ಬ್ರಾಂಡೆಡ್ ಶೂ ಹಾಕಿಯೂ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಬಾರಿ ಮಣ್ಣು ಮೂಸಿದೆವು! ಆದ್ರೆ ದೇವಪ್ಪ, ಸಾಧಾರಣ ಹವಾಯ್ ಚಪ್ಪಲಿ ಹಾಕಿದ್ರೂ ಒಂದು ಕಡೆ ಕೂಡ ಜಾರಲೂ ಇಲ್ಲ! ಹ್ಹ..ಬಿಡಿ ಆ ವಿಷಯ ಈಗ. ಕಾಡು ಸುಮಾರು ೭೦ ಡಿಗ್ರೀ ಓರೆಯಾಗಿತ್ತು. ಕಂಡು ಕೇಳರಿಯದ ಸಸ್ಯ ಜಾತಿ, ಪಕ್ಷಿಗಳ ಕೂಗು, ಮಧ್ಯೆ ಮಧ್ಯೆ ಬೆಂಗಳೂರು-ಮಂಗಳೂರು ರೈಲಿನ ಕೂಗು, ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮನ್ನ ಬೇರೆಯದೇ ಒಂದು ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದವು. ಕಾಡು ಹತ್ತುತ್ತಲೇ ಸುಮಾರು ೩ ಕಿ.ಮೀ. ನಂತರ ರೈಲು ಹಳಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ೩ ಕಿ.ಮೀ. ರೈಲು ಹಳಿಯ ಮೇಲೆ ನಡೆದರೆ ಅರೆಬೆಟ್ಟ ರೈಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಷನ್ ಸಿಗುತ್ತೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಹೇಳಲೇಬೇಕಾದ ಅಂಶವೆಂದರೆ, ಸಕಲೇಶಪುರದಿಂದ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಕೇವಲ ೪೫ ಕಿ.ಮೀ ದೂರ ಅಷ್ಟೇ. ಈ ದೂರದಲ್ಲಿ ೫೬ ಸುರಂಗಗಳು, ೩೩೦ ಸೇತುವೆಗಳು ಇವೆ ಎಂದರೆ ನೀವು ನಂಬಲೇಬೇಕು!

ಸುರಂಗದೊಳಗೆ..

ಅರೆಬೆಟ್ಟ

ಅರೆಬೆಟ್ಟ ಸ್ಟೇಷನ್ ನಿಂದ ಆಚೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಮುಗಿಲಗಿರಿ, ಗಡಿ ಗುಡ್ಡ ಮತ್ತು ಅರಮನೆ ಗದ್ದೆ ದಾರಿಗಳು ಬಹಳ ರಮಣೀಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಈಚೆ ಬದಿ ಋಷ್ಯಮೂಕ ಪರ್ವತ, ಮೇತಿಕಲ್ಲು ಗುಡ್ಡ ಮತ್ತು ವೆಂಕಟಗಿರಿ ಪರ್ವತಗಳು ಇವೆ. ಅಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಮದ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊಟ್ಟೆ ಪಾಡು ಮುಗಿಸಿ ಕೊಂಚ ಹೊತ್ತು ಸುಧಾರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ವಾಪಾಸ್ ಹೊರಟೆವು. ಈಗ ಹೊರಟದ್ದು ರೈಲ್ವೇಯವರು ಕಾಡು ಕಡಿದು ಮಾಡಿರುವ ಮಣ್ಣು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ. ಸುಮಾರು ೯ ಕಿ.ಮೀ. ದೂರದ ನಡಿಗೆ! ದೃಶ್ಯಗಳು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಿತವೆನಿಸಿದರೂ ಕಾಲುಗಳು ಅಳುತ್ತಿದ್ದವು ಅದಾಗಲೇ!

ಲತೆ!

ಹೆಂಗೋ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಐ.ಬಿ. ತಲುಪಿದೆವು. ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿ ಮಡಿ ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟು ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ದರ್ಶನ ಮುಗಿಸಿ ಬಂದು ಮಲಗಿದೆವು. ಹಾಯ್ ಎನಿಸುವಷ್ಟು ಆರಾಮ. infact ನಾವು ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ಬೇಕು ಅಂತಲೇ ಇದ್ದದ್ದು ಮೊದ್ಲು. ಆಮೇಲೆ ಅದು ಅರೆಬೆಟ್ಟ ಅಂತ ಹೆಸರು ಪಡೀತು..
ಒಳ್ಳೇ ನಿದ್ದೆ ಆಯ್ತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮುಗಿಲಗಿರಿಗೆ ಹೋಗೋದು ಅಂತ ಅರೆಬೆಟ್ಟದಿಂದ ಬರುವಾಗಲೇ ಡಿಸೈಡ್ ಮಾಡಿದ್ವಿ. ಹಂಗಾಗಿ ದೇವಪ್ಪ ಬೇಗ ಹೊರಡಬೇಕು, ಸಂಜೆ ಆದರೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಓಡಾಡಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡುತ್ವೆ ಅಂತ ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆ ಬೇರೆ ಕೊಟ್ರು. ಸರಿ ಬೇಗ ಬೇಗ ತಯಾರಾದೆವು. ಅರೆಬೆಟ್ಟಕ್ಕಿಂತ ಮುಗಿಲಗಿರಿ ಒಂಥರಾ ಹುಚ್ಚೆಬ್ಬಿಸಿತ್ತು ನಮ್ಮನ್ನ. ಎತ್ತರವಾಗಿ ಬಹಳ ದೂರದಿಂದ ಕಾಣುವ ಅಚಲವೇ ಮುಗಿಲಗಿರಿ. ಆಹ್..ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಈಗ್ಲೂ ರೋಮಾಂಚನ ಆಗುತ್ತೆ. ತಿಂಡಿ ತಿಂದು ಮದ್ಯಾಹ್ನಕ್ಕೂ ತಗೊಂಡು ಒಂದಷ್ಟು ಪಾಪಿನ್ಸ್ ತಗಂಡು ಹೊರಟ್ವಿ. NH48 ದಾಟಿ ಕಾಡಿನೊಳಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಿದೆವು. ಅದೆಷ್ಟು ದೂರ ಕಾಡಿನಲ್ಲೇ ನಡೆದೆವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ಸುಸ್ತಂತೂ ತುಂಬಾ ಆಗ್ತಿತ್ತು. ಅರೆಬೆಟ್ಟಕ್ಕಿಂತ ತೀರ ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿತ್ತು. ಜಾರುವ ಮಣ್ಣು, ಮುಳ್ಳುಗಳು, ಕಾಲಿಗೆ ಸಿಗುವ ಬಳ್ಳಿಗಳು!

ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದದ್ದು..

ಬಹಳ ಕಷ್ಟದಿಂದ ಅಂದಾಜು ಒಂದು ೪ ಕಿ.ಮೀ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಿರಬಹುದು ನಾವು. ಆಮೇಲೆ ಹುಲ್ಲುಗಾವಲು ಸಿಕ್ಕಿತು. ನಮಗಿಂತ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದು ನಿಂತ, ಗಾಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುವ, ಚರ್ಮ ಸೀಳುವ ಹುಲ್ಲು! ಇದು ಇನ್ನೂ ಕಷ್ಟವೆನ್ದೆನಿಸಿತು, ಯಾಕಂದ್ರೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟರೆ ಹುಲ್ಲು ಜಾರ್ತಿತ್ತು. ಹುಲ್ಲುಗಾವಲಿನಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ೧ ರಿಂದ ೨ ಕಿ.ಮೀ ನಡೆದೆವೇನೋ.. ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಬಂಡೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಶ್ರಮಿಸಿ ಮುಂದೆ ಹೊರಟೆವು.

ಸೇತುವೆ ಬಳಿಯಿಂದ ಕಾಣುವ ಮುಗಿಲಗಿರಿಯ ಮನೋಹರ ದೃಶ್ಯ.

ತುದಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟುವ ತವಕದಲ್ಲಿ ನಾವಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ದೇವಪ್ಪ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋದು ಬೇಡ ಮತ್ತು ತನಗೆ ಕಾಲು ನೋವೆಂದು ಹೇಳಿದ್ರು. ಹಂಗಾಗಿ ನಾವೂ ಸುಮ್ನಾದ್ವು. ಆ ಬಂಡೆ ಮೇಲೆ ಕೂತಿದ್ದಾಗ, ಸುಮಾರು ದೂರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಡವೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅದಲ್ಲದೆ ಆನೆಯ ಲದ್ದಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಯಾವುದೂ ಎದುರಾಗಲಿಲ್ಲ! ಈ ಮುಗಿಲಗಿರಿಯಿಂದ ಅರೆಬೆಟ್ಟ, ಋಷ್ಯಮೂಕ ಪರ್ವತ, ಮೇತಿಕಲ್ಲು ಗುಡ್ಡ ಮತ್ತು ವೆಂಕಟಗಿರಿಗಳು ಭವ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಅವಲ್ಲದೆ, ಚಾರ್ಮಾಡಿ ಘಾಟಿಯ ಕಡೆಗೆ, ಶಿಶಿಲ ಪರ್ವತ, ಒಂಬತ್ತು ಗುಡ್ಡ, ಅರಮನೆ ಗದ್ದೆ, ಅಮೇದಿಕಲ್ಲು, ಎತ್ತಿನ ಭುಜ ಪರ್ವತ ಮತ್ತು ಕೊಂಚ ಕುದುರೆಮುಖದ ದರ್ಶನವಾಯಿತು.ದೇವರ ದಯೆಯಿಂದ ಆಕಾಶ ಶುಭ್ರವಾಗಿತ್ತು.

ಮುಗಿಲಗಿರಿ

ಐಡಿಯ ನೆಟ್ವರ್ಕ್ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದ್ರಿಂದ, ಯಾರೂ ಐಡಿಯ ನೆಟ್ವರ್ಕ್ ನ ದೂಷಿಸಬೇಡಿ ಅಂತ ವಿನಮ್ರನಾಗಿ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ! ಆಗ ನಾವು ಸಮುದ್ರ ಮಟ್ಟದಿಂದ ಸುಮಾರು ೧೫೦೦ ಮೀಟರ್ಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿದ್ವಿ. ಆಗ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಮೂರು ಗೇಣು, ಈಗ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಾವು! ಆ ಅನುಭವವನ್ನು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳೋಕೆ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ. ಏನೇ ಆದರೂ ಅನುಭವ ಅನುಭವಿಸಿದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಕೂತು, ಪುನಃ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಯೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ವಿ. ನೆರಳು ಸಿಕ್ಕಾಗ ಊಟ ಮಾಡಿದ್ವಿ. ದೇವಪ್ಪ ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ ಕೀಳೋಕ್ಕೆ ಮರ ಹುಡುಕಿದರೂ ಒಂದರಲ್ಲೂ ಕಾಯಿಗಳು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸರಿ ಅಂತ ಇಳಿಯೋಕೆ ಆರಂಭಿಸಿದೆವು. ಆಶ್ಚರ್ಯ ಅಂದ್ರೆ, ದಾರಿಯೇ ಇಲ್ಲದ ಆ ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ನಾವು ಯಾವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ವೋ, ಅದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ವಾಪಾಸ್ ಕರ್ಕೊಂಡು ಬಂದ್ರು ದೇವಪ್ಪ! ಅವರಿಗೊಂದು ಅಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕಾರ. ಮತ್ತೆ ಐ.ಬಿ. ತಲುಪಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಧರ್ಮಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದ್ವಿ. ದರ್ಶನ ಮಾಡಿ ಕಾರ್ ಸಂಗ್ರಹಾಲಯ ನೋಡಿ "MY"ಸೂರಿಗೆ ಬಸ್ ಹತ್ತಿದ್ವಿ..

ನನ್ನ ಧರ್ಮ

2010-01-04T12:38:00.006+05:30

"ನಮ್ಮ ಸಂಕುಚಿತ ಮನಸ್ಸುಗಳಿಗೆ ನಿಲುಕದ, ಅಪರಿಮಿತ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಅಮಿತನಾದ ಅಕ್ಷರನಾದ ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯಿಡುವುದೇ ನನ್ನ ಧರ್ಮ. ಆ ಅಂತರ್ಮುಖಿಯಾದ ನಂಬಿಕೆ ಯಾವ ನಿರ್ವಿಕಾರ ಶಕ್ತಿಯ ಮೇಲಿದೆಯೋ, ಯಾವುದು ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಅಣು ಕಣಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಕವಾಗಿದೆಯೋ, ಅದೇ ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ದೇವರು." ಈ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದು ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೂ ಅಧ್ಯಾತ್ಮಕ್ಕೂ ಕೊಂಡಿ ಹಾಕುವ ಹಾಗೂ ಪೂಜ್ಯ ಭಾವನೆ ಹುಟ್ಟಿಸುವ 'ಧರ್ಮ'ವನ್ನು. ಜಾತಿ ಮತ ಲಿಂಗ ಭೇದಗಳಿಲ್ಲದೆ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹೃದಯವನ್ನು ಬೆಸೆಯುವುದೇ ನನ್ನಧರ್ಮ.

ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಹಿಂದೂ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ, ನನಗೆ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ 'ಧರ್ಮ'- ಈ ಪದದ ಅರಿವಿತ್ತು. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೋಜಿಗಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ರಾಮ, ಕೃಷ್ಣರ ಕಥೆಗಳು ಹೇಗೋ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಾದರೂ ಮಾದರಿಯಾದವು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಳುವ ಶ್ರೀ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಅವತಾರ ರೂಪಗಳೇ ರಾಮ ಕೃಷ್ಣರು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಂಬಲು ಸಿದ್ಧನಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದರೂ ಅವರ ಮೇಲೆ ಪೂಜ್ಯ ಭಾವನೆ ಇದ್ದೆ ಇತ್ತು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಸಟೆಗಳ ಎದುರು, ಅನ್ಯಾಯದೆದುರು ಸೆಟೆದು ನಿಂತು ನ್ಯಾಯಮಾರ್ಗ ತುಳಿದವರು. ಅಲ್ಪರಾದ ಮಾನವರಂತೆ ಬದುಕಿದವರು. ನಾವಿಂದು ಹೆಜ್ಜೆಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ - ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ತೊಂದರೆಗಳಿಗೆ ಅವರೂ ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಒಳಗಾದವರು. ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕೆಮ್ಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟವರೂ ಅವರೇ. ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಈ ಗುಣಗಳೇ ಅವರನ್ನು ಪೂಜ್ಯರನ್ನಗಿ ಮಾಡಿವೆ, ಅವರ ಮಾಯಾ ಶಕ್ತಿಗಳಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಪೂರ್ವ ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರ ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ವೇದಗಳ ಸಮರ್ಥ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವಿದೆ. ಹೀಗಿದ್ದರೂ ಇಲ್ಲಿ ಜಾತೀಯತೆ ಹೇಗೆ ಬೆಳೆಯಿತು ಎಂಬುದೇ ಸೋಜಿಗದ ಸಂಗತಿ!

ಉಪನಿಷತ್ತಿನ ಶ್ಲೋಕಗಳೇ ಆಗಲಿ, ಕುರಾನಿನ ಕುಲಾಂಗಳೇ ಆಗಲಿ, ಬೈಬಲ್ ನ ಕಮೆಂಡ್ಮೆಂಟ್ ಗಳೇ ಆಗಲಿ, ಗ್ರಂಥ ಸಾಹಿಬ್ ನ ಗುರ್ಬೇಯ್ನ್ ಗಳೇ ಆಗಲಿ.,ಎಲ್ಲದರಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಡುವ ಅಂಶವೆಂದರೆ 'ಒಬ್ಬನು ಒಳ್ಳೆಯವನಗಿದ್ದು, ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ದೇವರಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾಗುತ್ತಾನೆ ' ಎಂದು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳ ಸಮ್ಮಿಲನವು ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯಬೇಕು ಎಂಬುದೇ ನನ್ನ ಆಸೆ.

ನನ್ನ ಧರ್ಮವು 'ರಾಮ-ಕೃಷ್ಣ'ರದ್ದಲ್ಲ. ಅವರ ಬದುಕಿನ ರೀತಿಯದ್ದು. ನನ್ನ ಧರ್ಮ 'ಅಲ್ಲಾ', 'ಬುದ್ಧ' ಅಥವಾ 'ಕ್ರಿಸ್ತನ'ದ್ದಲ್ಲ; ಶಾಂತಿ ಸಹನೆಗಳದ್ದು.

ನನ್ನ ನಿಜ ಧರ್ಮ 'ಮಂತ್ರ'ಗಳದ್ದಲ್ಲ; ಅವುಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಡಕವಾಗಿರುವ "ಅರ್ಥ"ಗಳದ್ದು. ಎಲ್ಲರೂ ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಭೂಮಿ ಸ್ವರ್ಗವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಯೋಚನೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಚಿರಸ್ಥಾಯಿಯಗಲಿ ಎಂದು ದೇವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇನೆ!

ಮತ್ತೆ ಬರುವೆ.

ಆ ದಿನ..

2009-12-30T21:07:00.004+05:30

ಎಂದು ಬಹುದು ಆ ದಿನ?
ನಿಜ ಜಗದ ಅರಿವಾಗುವ ದಿನ!
'ಸತ್ಯ'ಕ್ಕೇ 'ಜಯ'ವೆಂಬ 'ಸುಳ್ಳು' ಅರಿವಾಗುವ ದಿನ..
ಪ್ರೀತಿಗೂ ಭೀತಿಯೆಂದು ಸಾಬೀತಾಗುವ ದಿನ!
ಜಾತಿ ಭೇದಗಳ ಶೃಂಖಲೆಯೊಳು ಸಿಲುಕಿ
ನಾವೇ ನಮಗೆ ಅಸಹ್ಯವೆನಿಪ ದಿನ!
ದೈವಗಳು, ದೈತ್ಯರು, ಎಲ್ಲವೂ ನಾವೇ ಎಂದು ಅರಿವ ದಿನ..

ಅಹುದಹುದು!
ಆ ದಿನ ಬೇಗ ಬಂದೇ ಬಹುದು..

ಧರೆ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುತಿದೆ
ಮನ ಮೆಲ್ಲ ಸೊರಗುತಿದೆ
ಮನುಕುಲವೇ ನಾಶಗೈಯುತಿದೆ ಈ ದಿನ..

ಎಲ್ಲವೂ ಅಳಿದ ಮೇಲೆ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ,
ಬಂದೇನು ಪ್ರಯೋಜನ "ಆ ದಿನ"?

ಸೂತ್ರ

2009-12-30T16:17:00.000+05:30

ಬದುಕೆಂಬ ಗಡಿಬಿಡಿಯ ಸಂತೆಯೊಳು..
ಮನದಿ ನಿನ್ನ ನೆನಪು ಚಿತ್ತಾಕರ್ಷಕ ರಂಗವಲ್ಲಿ!
ಆ ನಿನ್ನ ನೆನಪು ಸೋನೆ ಮಳೆಯಾಗಿ ಸುರಿಯೆ..
ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಸೋನೆಯೊಳು ನಾ ತೋಯ್ದು ಹೋಗುವೆ..
ನಿನ್ನ ಆ ನೆನಪು ಸೋನೆ ಮಳೆಯಾಗಿಯೇ ಸುರಿಯಲಿ.
ಏಕೆಂದರೆ ಸೋನೆ ಮಳೆಯ ಮುದ ಇನ್ನಾವುದಕ್ಕಿದೆ?
ನಾ ಬದುಕಿರಲು ನಿನ್ನ ನೆನಪೇ ಉಸಿರು!
ನಿನ್ನ ನೆನಪಿನ ವಿನಾ ನಾ ಬರಿದೆ ದೇಹ ಮಾತ್ರ..
ಇದೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಸರಳ ಸೂತ್ರ.

ಬಾರೆ...

2009-11-26T08:37:00.002+05:30

ದೂರ ದೂರದ ದಿಗಂತದಲಿ

ಕಂಗಳಿಗೆ ಕಾಣಿಸದ ಕ್ಷಿತಿಜದಲಿ..

ನಿಂತು ಕಂಗೊಳಿಸುತಿಹೆ

ಓ ಅದಮ್ಯ ಚೇತನವೇ!

ಭುವಿಗಿಳಿದು ಬಳಿಬಂದು

ಉದಾರತೆಯಿಂ ಉದ್ಧರಿಸು..

ಕಲ್ಪನೆಯ ಛಾಯೆಯ ಕಳಚಿ..

ನಲುಮೆ ನೌಕೆಯಾ ಏರಿ.

ನೀರು ಕಾಣದ ನೆಲ ನನ್ನೀ ಮನಸು!

ಬಂದು ಜೀವಿತದಾಸೆಯ ಚಿಗುರನೊಡೆಸು.

ನನ್ನೀ ಹಂಬಲವ ಮರೀಚಿಕೆಯ ಮಾಡದೆ..

ಬಾರೆ ಚೇತನವೇ!

ಮತಿಯ ಮುಚ್ಚಿರುವ ತಮವ ತಾ ಕಳೆಯೆ ಬಾ..

ಚಿತ್ತವನಾವರಿಸಿರುವ ಚಿಂತೆಯ ಕಿತ್ತೊಗೆಯೆ ಬಾ..

ಬಾರೆ ಚೇತನವೇ!

ಚಿರವಿರಹಿಯಾಗಿಸಬೇಡ..

ಚಿರಕನ್ನಿಕೆಯೇ..ನನ ಚೇತನವೇ ಬಾ..

ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ..

2009-11-04T23:20:00.003+05:30

          ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲೇಲಿ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದ್ದಿತು! ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ. "ಭಿಕ್ಷುಕರು" ಯಾಕೆ "ಭಿಕ್ಷುಕರು" ಅಂತ! ಅವರಲ್ಲಿ ಹಣದ ಕೊರತೆಯೋ ಅಥವಾ ಶ್ರೀಮಂತರಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯತೆಯ ಕೊರತೆಯೋ! ಅವರಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುವ ಚೈತನ್ಯವಿಲ್ಲವೋ ಅಥವಾ ಅವರಿಗೆ ಕೆಲಸ ಕೊಡುವ ಉದಾರ ಮನೋಭಾವ ಇತರರಿಗಿಲ್ಲವೋ?
ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬಗಳಂದು ಹತ್ತಾರು ದೀಪಗಳನ್ನು ಊದಿ ಆಚರಿಸುವ ಮಂದಿಗೆ, ಅವೇ ಆ ಹತ್ತು ದೀಪಗಳು ಇತರ ಹತ್ತು ಮನೆಗಳಿಗೆ ಬೆಳಕು ನೀಡಬಲ್ಲವು ಎಂಬುದು ಏಕೆ ಹೊಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ? ವಿಶ್ವಮಾನವರಾಗಿ ಹುಟ್ಟುವ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಯಾಕೆ ಸಂಕುಚಿತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ? ಜಾತಿ ನಮೂದಿಸದಿದ್ದರೆ ಶಾಲೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಾತಿ ಕ್ಲಿಷ್ಟ! ಹ್ಹ.. ಏನಾದವು ರಾಮರಾಜ್ಯ , ವಿಶ್ವಮಾನವ ಸಂದೇಶಗಳು? ಆ ಕನಸು ಕಂಡವರು ಮೋಜಿಗಾಗಿ ಕನಸು ಕಂಡರೆ? ಅಥವಾ ಎಲ್ಲರೂ ಅವರನ್ನೇ ಮೋಜಿನ "ವಸ್ತು"ಗಳನ್ನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿರುವರೆ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕಬೇಕೆಂದರೆ ಮೆದುಳಿಗೆ ಹುಳು ಬಿಟ್ಟ ಹಾಗೆಯೇ ಸೈ.
   ಏನ ಮಾಡ ಬಂದವರು ಏನ ಮಾಡ ಹೊರಟಿಹೆವು ನಾವು? ಅಲ್ಲಿ ಮಂದಿರ ಕಟ್ಟಿದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಮಸೀದಿ! ನಮಗಿಂತ ಆ ಹಕ್ಕಿಗಳೇ ವಾಸಿ.. ಬೇಕೆಂದಾಗ ಮಸೀದಿ, ಬೇಸರಿಸಿದಾಗ ಮಂದಿರ. ಇದರಿಂದ ನಾವು ಕಲಿಯುವುದು ಏನೋ ಇದೆಯಲ್ಲವೇ? ಮಾನವ ಜನ್ಮ ದೊಡ್ಡದು..ಇಹಕಾಗಿ ಬಾಳದಿರಿ, ಹುಚ್ಚಪ್ಪಗಳಿರಾ..
           ನಾನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರೋ ಹುಳುವನ್ನು ತೆಗೆಯೋ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡ್ತಿದೀನಿ. ದಯವಿಟ್ಟು ಒಮ್ಮೆ ತಾವೂ ಈ ಹುಳುವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ತಲೆಯೊಳಗೂ ಹಾಕ್ಕೊಳ್ಳಿ. ಉತ್ತರ ಗೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ ತೆಗೆದುಬಿಡಿ.ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕರೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ...

ಬರುವೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ!